گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۱۴

منم آنکه مست و بیخود ز غم تو لاله رویمهمه عشق و درد و داغم همه شوق و آرزویم

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۱۵

پیش تو غم دل که نهان بود نگفتیمگفتیم صد افسانه و مقصود نگفتیم

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۱۶

تو عیش کن بفراغت که من سپند توامبسوز آتش دل دفع هر گزند توام

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۱۷

سایه صفت ز ماه خود میل وصال میکنمسایه کجا و مه کجا فکر محال میکنم

سعدی شیرازی

بخش ۶ - حکایت

قضا زنده ای را رگ جان بریددگر کس به مرگش گریبان درید

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۱۸

سوختم چندانکه سر زد شعله از پیراهنمآتش من بین مدار ایدوست دست از دامنم

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۱۹

سگ توام من و عمری بغم اسیر شدممرانم از در خود این زمان که پیر شدم

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۲۰

ز در مران اگر آلوده و هوسناکیمسگ تو ایم گر آلوده و اگر پاکیم

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۲۱

حسرت فرو خورم چه به رویت نظر کنموانگه بگریه افتم و از دل به در کنم

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۲۲

هرگز از بخت نیامد قدحی در دستمکه به دیوانگی عاقبتش نشکستم

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۲۳

پیرم چو چنگ با قد پرخم شکسته اماز ناله ظاهر است که محکم شکسته ام

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۲۴

ایگل که بوصل تو رسیدن نتوانمزان خار شدم کز تو بریدن نتوانم

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۲۵

عمری ست کز عشق بتان این شور و مستی می کنمپیرانه سر با کودکان صورت پرستی می کنم

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۲۶

چو ماه نوجمال عالم افروزش که می بینمز روز دیگر افزون است هر روزش که میبینم

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۲۷

سوختم از نوش وصلت کارزو میداشتمزهر من بود آنچه من تریاک می پنداشتم

سعدی شیرازی

بخش ۷ - حکایت در معنی بیداری از خواب غفلت

فرو رفت جم را یکی نازنینکفن کرد چون کرمش ابریشمین

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۲۸

از برون چون مگس آلوده بشهد هوسیموز درون با ملک سدره نشین همنفسیم

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۲۹

سرو من چون سخن از لعل چو قندت گویمبوسه یی خواهم و ترسم که بلندت گویم

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۳۰

بصبر اگرچه بسی روزها بسر کردمدگر ربودیم از دست تا نظر کردم

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۳۱

کاش آنزمان که سوخته میشد ستاره اممیسوخت اول این جگر پاره پاره ام

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۳۲

پیش تو ایطبیب جان بسکه ز خویش میرومحال نگفته از درت بادل ریش میروم

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۳۳

غیرت عشق کی هلد کز ستم تو دم زنمورنه بیکدم از غمت هر دو جهان بهم زنم

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۳۴

چند از هوس آن لب چون قند بسوزمگر سوختنی هم شده ام چند بسوزم

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۳۵

سخن نگفته بهم جنگ و ماجرا داریمعجب حکایت و حرفیست اینکه ما داریم