گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۸

ای تنگ شکر دهن بگفتن بگشاوانگه بگدا بگو که دامن بگشا

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۹

عذرا بجفا اگر کشد وامق راجان نیست دریغ عاشق صادق را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۰

هرچند ز غصه دل فکار است مراوز آتش دل دو دیده زار است مرا

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۱

گر باده کشی مپوش و مستی بنماور پاک روی خدا پرستی بنما

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۲

چون نافه از آن سرم فرو رفته بجیبتا بوی ترا بشنوم از عالم غیب

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۳

گر سوخته نیستی در درد مکوبوین سکه قلب بر رخ زرد مکوب

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۳

ره به خرابات برد عابد پرهیزگارسفره یکروزه کرد نقد همه روزگار

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۴

ما بنده پیریم سرا پا همه عیبما را که خرد چو بیند از ما همه عیب

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۵

مانیم چو غنچه سر فرو برده به جیبباشد که دری گشاید از عالم غیب

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۶

ما مست ره و هوای دل طبع فریبرخش هوس از فراز تازان بدنشیب

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۷

خوشباش که بر دوزخیان روز حساباز گیسوی خرد فرو هلد خواجه طناب

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۸

اهلی تو مراد از لب دلبر مطلببا زهر غمش بساز و شکر مطلب

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۹

خورشید سپهر بی زوالی عشق استمرغ چمن خجسته فالی عشق است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۰

صد خانه ز خوناب دلم ویران استوز گریه زار بیم صد چندان است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۱

آنکس که بخوبان لب خندان دادستخون جگری بدردمندان دادست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۲

آبی زدم مسیح یارت شده استبخشیدن جان همیشه کارت شده است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۳

هر دل که اسیر محنت اوست خوشستهر سه که غبار آن سر کوست خوشست

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۴

گناه کردن پنهان به از عبادت فاشاگر خدای پرستی هواپرست مباش

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۴

هر کس که ملامتی سرانجام وی استاز داغ محبت دلارام وی است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۵

آنکس که خطا از کلک گهر بار نوشتاول الف قامت دلدار نوشت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۶

از گلشن عیش جام مقصود که جستتا لاله صفت چهره بخوناب نشست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۷

از جان منت فراغ اگر ایساقیستتا جان بودم امیدواری باقیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۸

یاری که بصورت و بسیرت ملکیستآنکس بشناسدش که طبعش محکیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۹

دل مست بتان ز صورت چون مه اوستدریاب سخن که نکته یی در ته اوست