گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۰

صیاد وشی که دام دل مجلس اوستخوش مرغ دلی که آن پری مونس اوست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۱

ساقی بحیات خضر کس رهبر نیستور نیز بود به از می و ساغر نیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۲

ای مه که رخت آینه هر نظریستمغرور مشود اگر ز خویشت خبریست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۳

تا نرگس مست یار در قهر منستحقا که حیات و زندگی زهر منست

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۵

هر که با یار آشنا شد گو ز خود بیگانه باشتکیه بر هستی مکن در نیستی مردانه باش

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۴

ما را سوی معشوق اگر میل و هواستمعشوق بصد هزار دل عاشق ماست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۵

گر در چمن از تو گفتگو خواهد رفتآب رخ گل چو آب جو خواهد رفت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۶

گر رند خراباتی و گر خلوتی استخواهان منند و عشق من شهرتی است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۷

هر چند که فتنه در جهان عشق انداختبی شمع رخت ز سوز دل کس نگداخت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۸

با روی تو کآب زندگی از صافیستگر جلوه کند ماه ز نا انصافیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۹

شیرین دهنی چون قندو لعلی چو نباتگوی زنخی چو قطره آب حیات

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۰

ای خفته بخواب غفلت اندر ظلماتخضر ره تست وصل آن آب حیات

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۱

اهلی شب عشق آن دل افروز گذشتروز غم ما نیز بصد سوز گذشت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۲

این حسرت و غم که با من درویش استبی سلسله یی نیست که بیش از پیش است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۳

باز آتش من بلند آوازه شدستسرمستی من برون ز اندازه شدست

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۶

گر مرا دنیا نباشد خاکدانی گو مباشباز عالی همتم زاغ آشیانی گو مباش

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۴

مجنون که ز بیم طعنه از خلق جداستحال که بود میانه او و خداست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۵

آن بت که ز فرق تا قدم صنع خداستآن آب حیات و جان لب تشنه ماست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۶

در مستی اگر کسی نکویا نه نکوستاز می نبود نیک و بد از عادت و خوست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۷

واقف ز شب سیاه این سوخته کیستجز شمع سحر که دوش تا روز گریست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۸

اهلی همه عمر بت پرست ار چه بزیستیکبار بین که بت پرستیش ز چیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۹

گیرم که مرا هر سر مو یک قلم استگر شرح غمت نویسم این نیز کم است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۰

یاد تو حریف من دیوانه بس استبزم طربم گوشه ویرانه بس است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۱

من پیرم اگر کشته شوم از ستمتاین کشتن من باد مزید کرمت