گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۲

در ملک جهان حیات جاوید یکیستدر دور فلک ساغر جمشید یکیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۳

عمریست که میرود دل اندر ره دوستذره نبرد راه به منزلگه دوست

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۷

صاحبا عمر عزیز است غنیمت دانشگوی خیری که توانی ببر از میدانش

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۴

بی بختم و دست و دل ز اندیشه تهیستشیران همه رفتند و سر بیشه تهیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۵

ای برهمن آن عارض چون لاله پرسترخسار بتان چارده ساله پرست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۶

می نوش که آنکه کعبه کردست و کنشتخاک همه را مستی عشق تو سرشت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۷

سامان دل از بی سر و سامانی ماستآبادی ملک جان ز ویرانی ماست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۸

در نزد حکیم مس هم از جنس طلاستوا مانده بخام طبعی از قدر و بهاست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۹

در دیده عقل عاشقی سوختن استجان باختی و حکمت اندوختی است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۰

عشق آب حیات و خضر فرح فالستعشق آینه محول الاحوال است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۱

هر چند که صیت شعرم ظ آفاق شنفتکس گرد غمی به مهرم از چهره نرفت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۲

عشق است که آرزوی جان همه اوستعشق است که آشیان مرغ همه اوست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۳

آن شاهد شوخ بین که نغزی عجبستوان چشم که بادام دو مغزی عجبست

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۸

ای روبهک چرا ننشینی به جای خویشبا شیر پنجه کردی و دیدی سزای خویش

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۴

پروانه صفت سوز دلم پنهان استکارم نه چو بلبل از غمت افغان است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۵

سبز شکرین که نیشکر بنده اوستصد جان بفدای یک شکر خنده اوست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۶

ای گل که رخ ترا صفایی عجبستاز عشق منت نشو و نمایی عجبست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۷

ای غایت هر هنر که در آدم هستمقصود منی ز هر چه در عالم هست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۸

آن غمزده ام که زهر غم نوش منستمحنت کش عالم دل مدهوش منست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۹

ای آنکه در تو قبله اهل وفاستهر کس که امیدی بودش از تو رواست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۸۰

عمرست شبی که با حریف طربیستمرگست شبی که بی رخ نوش لبیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۸۱

در وادی عشق کز صفت بیرونستحال دل عاشقان چه پرسی خونست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۸۲

گردون طبق از بلندی همت بستشد خاک زبون پستی از همت پست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۸۳

آنکس که ز حسن او جلوه گرستصبحی دگرست و آفتابی دگرست