گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۰۵

لطفی به تحت هر نگه خشمگین شناسآرایش جبین شگرفان ز چین شناس

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۰۶

داغ تلخ گویانم لذت سم از من پرسمحو تندخویانم حیرت رم از من پرس

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۰۷

کاشانه نشین عشوه گری را چه کند بسبی فتنه سر رهگذری را چه کند بس

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۰۸

تیغ از نیام بیهده بیرون نکرده کسما را به هیچ کشته و ممنون نکرده کس

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۰۹

هر که را بینی ز می بیخود ثنایش می نویسبهر دفع فتنه حرزی از برایش می نویس

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۱۰

من و نظاره رویی که وقت جلوه از تابشهمی بر خویشتن لرزد پس آیینه سیمابش

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۱۱

خوشا حالم تن آتش بستر آتشسپندی کو که افشانم بر آتش

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۱۲

ز لکنت می تپد نبض رگ لعل گهربارششهید انتظار جلوه خویش ست گفتارش

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۱۳

مپرس حال اسیری که در خم هوسشبه قدر کسب هوا نیست روزن قفسش

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۶

تا یک سر مویی از تو هستی باقیستاندیشه کار بت پرستی باقیست

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۱۴

بیا به باغ و نقاب از رخ چمن برکشدل عدو نه اگر خون شود در آذر کش

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۱۵

دود سودایی تتق بست آسمان نامیدمشدیده بر خواب پریشان زد جهان نامیدمش

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۱۶

خوشا روز و شب کلکته و عیش مقیمانشگورنر مهر و مکناتن بهادر ماه تابانش

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۱۷

نیست معبودش حریف تاب ناز آوردنشپیش آتش دیده ام روی نیاز آوردنش

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۱۸

دوشم آهنگ عشا بود که آمد در گوشناله از تار ردایی که مرا بود به دوش

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۱۹

چون عکس پل به سیل به ذوق بلا برقصجا را نگاه دار و هم از خود جدا برقص

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۲۰

دل در غمش بسوز که جان می دهد عوضور جان دهی غمی به از آن می دهد عوض

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۲۱

گویی که هان وفا که وفا بوده است شرطآری همین ز جانب ما بوده است شرط

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۲۲

تکیه بر عهد زبان تو غلط بود غلطکان خود از طرز بیان تو غلط بود غلط

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۲۳

مرا که باده ندارم ز روزگار چه حظترا که هست و نیاشامی از بهار چه حظ

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۷

بالای قضای رفته فرمانی نیستچون درد اجل گرفت درمانی نیست

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۲۴

تا رغبت وطن نبود از سفر چه حظآن را که نیست خانه به شهر از خبر چه حظ

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۲۵

شادم که بر انکار من شیخ و برهمن گشته جمعکز اختلاف کفر و دین خود خاطر من گشته جمع

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۲۶

تا تف شوق تو انداخته جان در تن شمعشرر از رشته خویش ست به پیراهن شمع