گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۷۱

بر لب یا علی سرای باده روانه کرده ایممشرب حق گزیده ایم عیش مغانه کرده ایم

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۷۲

رفت بر ما آنچه خود ما خواستیموایه از سلطان به غوغا خواستیم

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۷۳

بیا که قاعده آسمان بگردانیمقضا به گردش رطل گران بگردانیم

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۱۲

شاها سم اسبت آسمان می سپرداز کید حسود و چشم بد غم نخورد

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۷۴

بس که بپیچد به خویش جاده ز گمراهیمره به درازی دهد عشوه کوتاهیم

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۷۵

سوخت جگر تا کجا رنج چکیدن دهیمرنگ شو ای خون گرم تا به پریدن دهیم

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۷۶

ها پری شیوه غزالان و ز مردم رمشاندل مردم به خم طره خم در خمشان

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۷۷

چون شمع رود شب همه شب دود ز سرمانزین گونه کرا روز به سر رفت مگرمان

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۷۸

به خونم دست و تیغ آلود جانانبدآموزان وکیل بی زبانان

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۷۹

زهی باغ و بهار جان فشانانغمت چشم و چراغ رازدانان

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۸۰

حیف ست قتلگه ز گلستان شناختنشاخ از خدنگ و غنچه ز پیکان شناختن

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۸۱

چیست به لب خنده از عتاب شکستنرونق پروین ز آفتاب شکستن

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۸۲

خوش بود فارغ ز بند کفر و ایمان زیستنحیف کافر مردن و آوخ مسلمان زیستن

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۸۳

خیره کند مرد را مهر درم داشتنحیف ز همچون خودی چشم کرم داشتن

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۱۳

ظلم از دل و دست ملک نیرو ببردعادل ز زمانه نام نیکو ببرد

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۸۴

جنون مستم به فصل نوبهارم می توان کشتنصراحی بر کف و گل در کنارم می توان کشتن

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۸۵

چه غم ار به جد گرفتی ز من احتراز کردننتوان گرفت از من به گذشته ناز کردن

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۸۶

خجل ز راستی خویش می توان کردنستم به جان کج اندیش می توان کردن

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۸۷

تا ز دیوانم که سرمست سخن خواهد شدناین می از قحط خریداری کهن خواهد شدن

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۸۸

طاق شد طاقت ز عشقت بر کران خواهم شدنمهربان شو ور نه بر خود مهربان خواهم شدن

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۸۹

دل زان مژه تیز به یکبار کشیدندامن به درشتی بود از خار کشیدن

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۹۰

ای ز ساز زنجیرم در جنون نواگر کنبند گر بدین ذوق ست پاره ای گرانتر کن

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۹۱

بس که لبریزست ز اندوه تو سر تا پای منناله می روید چو خار ماهی از اعضای من

غالب دهلوی

شمارهٔ ۲۹۲

رشک سخنم چیست نه شهد هوس ست اینتلخابه سر جوش گداز نفس ست این