گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۵۹۰

چون ز صورت برتر آمد آفتاب و اخترماز معانی در معانی تا روم من خوشترم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۵۹۱

وقت آن آمد که من سوگندها را بشکنمبندها را بردرانم پندها را بشکنم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۵۹۲

نی تو گفتی از جفای آن جفاگر نشکنمنی تو گفتی عالمی در عشق او برهم زنم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۵۹۳

روی نیکت بد کند من نیک را بر بد نهمعاشقی بس پخته‌ام این ننگ را بر خود نهم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۵۹۴

ایها العشاق آتش گشته چون استاره‌ایملاجرم رقصان همه شب گرد آن مه پاره‌ایم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۵۹۵

سر قدم کردیم و آخر سوی جیحون تاختیمعالمی برهم زدیم و چست و بیرون تاختیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۵۹۶

چون همه یاران ما رفتند و تنها ماندیمیار تنهاماندگان را دم به دم می خواندیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۵۹۷

این چه کژطبعی بود که صد هزاران غم خوریمجمع مستان را بخوان تا باده‌ها با هم خوریم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۵۹۸

ای خوشا روزا که ما معشوق را مهمان کنیمدیده از روی نگارینش نگارستان کنیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۵۹۹

چون بدیدم صبح رویت در زمان برخیستمگرم در کار آمدم موقوف مطرب نیستم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۰۰

از شهنشه شمس دین من ساغری را یافتمدر درون ساغرش چشمه خوری را یافتم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۰۱

بار دیگر از دل و از عقل و جان برخاستیمیار آمد در میان ما از میان برخاستیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۰۲

می بسازد جان و دل را بس عجایب کان صیامگر تو خواهی تا عجب گردی عجایب دان صیام

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۰۳

چونک در باغت به زیر سایه طوبیستمگرم در کار آمدم موقوف مطرب نیستم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۰۴

بده آن باده دوشین که من از نوش تو مستمبده ای حاتم عالم قدح زفت به دستم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۰۵

بزن آن پرده نوشین که من از نوش تو مستمبده ای حاتم مستان قدح زفت به دستم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۰۶

هله دوشت یله کردم شب دوشت یله کردمدغل و عشوه که دادی به دل پاک بخوردم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۰۷

ز فلک قوت بگیرم دهن از لوت ببندمشکم ار زار بگرید من عیار بخندم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۰۸

چهکس ام من؟ چه کس ام من؟ که بسی وسوسه‌مند ام

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۰۹

چو یکی ساغر مردی ز خم یار برآرمدو جهان را و نهان را همه از کار برآرم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۱۰

منم آن عاشق عشقت که جز این کار ندارمکه بر آن کس که نه عاشق به جز انکار ندارم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۱۱

مکن ای دوست غریبم سر سودای تو دارممن و بالای مناره که تمنای تو دارم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۱۲

منم آن کس که نبینم بزنم فاخته گیرممن از آن خارکشانم که شود خار حریرم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۱۳

به خدا کز غم عشقت نگریزم نگریزموگر از من طلبی جان نستیزم نستیزم