گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۱۴

بزن آن پرده دوشین که من امروز خموشمز تف آتش عشقت من دلسوز خموشم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۱۵

من اگر دست زنانم نه من از دستْ زنانمنه از اینم نه از آنم من از آن شهر کلانم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۱۶

ز یکی پسته دهانی صنمی بسته دهانمچو برویید نباتش چو شکر بست زبانم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۱۷

بت بی‌نقش و نگارم جز تو یار ندارمتوی آرام دل من مبر ای دوست قرارم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۱۸

علم عشق برآمد برهانم ز زحیرمبه لب چشمه حیوان بکشم پای بمیرم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۱۹

تو گواه باش خواجه که ز توبه توبه کردمبشکست جام توبه چو شراب عشق خوردم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۲۰

هوسی است در سر من که سر بشر ندارممن از این هوس چنانم که ز خود خبر ندارم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۲۱

چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویمنه شبم نه شب پرستم که حدیث خواب گویم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۲۲

تو ز من ملول گشتی که من از تو ناشتابمصنما چه می شتابی که بکشتی از شتابم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۲۳

هذیان که گفت دشمن به درون دل شنیدمپی من تصوری را که بکرد هم بدیدم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۲۴

خبری اگر شنیدی ز جمال و حسن یارمسر مست گفته باشد من از این خبر ندارم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۲۵

دو هزار عهد کردم که سر جنون نخارمز تو درشکست عهدم ز تو باد شد قرارم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۲۶

فلکا بگو که تا کی گله‌های یار گویمنبود شبی که آیم ز میان کار گویم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۲۷

نظری به کار من کن که ز دست رفت کارمبه کسم مکن حواله که به جز تو کس ندارم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۲۸

دیده از خلق ببستم چو جمالش دیدممست بخشایش او گشتم و جان بخشیدم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۲۹

دل چه خورده‌ست عجب دوش که من مخمورمیا نمکدان کی دیده‌ست که من در شورم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۳۰

گر مرا خار زند آن گل خندان بکشمور لبش جور کند از بن دندان بکشم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۳۱

در فروبند که ما عاشق این میکده‌ایمدرده آن باده جان را که سبک دل شده‌ایم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۳۲

هله رفتیم و گرانی ز جمالت بردیمجهت توشه ره ذکر وصالت بردیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۳۳

در فروبند که ما عاشق این انجمنیمتا که با یار شکرلب نفسی دم بزنیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۳۴

عقل گوید که من او را به زبان بفریبمعشق گوید تو خمش باش به جان بفریبم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۳۵

دم به دم از ره دل پیک خیالش رسدمتابشی نو به نو از حسن و جمالش رسدم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۳۶

از بت باخبر من خبری می رسدموز لب چون شکر او شکری می رسدم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۳۷

منم آن دزد که شب نقب زدم ببریدمسر صندوق گشادم گهری دزدیدم