گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۵۷

هر دل نکشد بار بیان سخنمهر جان نچشد ذوق ز جان سخنم

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۵۸

شمع است رخ خوب تو پروانه منمدل خویش غمان تست بیگانه منم

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۵۹

ز آن باده نخورده ام که هشیار شومو آن مست نیم که باز بیدار شوم

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۶۰

ما شیر و می عشق تو با هم خوردیمبا عشق تو در طفولیت خو کردیم

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۶۱

تا ظن نبری که ما ز آدم بودیمکان دم که نبود آدم آن دم بودیم

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۶۲

ماییم ز خود وجود پرداختگانو آتش به وجود خود در انداختگان

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۶۳

شاها بر تو به تحفه صد جان بردنکمتر بود از زیره به کرمان بردن

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۶۴

در بحر عمیق غوطه خواهم خوردنیا غرقه شدن یا گهری آوردن

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۶۵

فردا که مقدسان خاکی مسکنچون روح شوند راکب مرکب تن

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۶۶

افراز ملوک را نشیبی است مکندر هر دلکی از تو نهیبی است مکن

سعدی شیرازی

شمارهٔ ۱۲

یاد دارم که روزگاری بودکه مرا پیش غمگساری بود

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۶۷

گفتم که زد این چنین دم سرد که منبلبل ز درخت سر فرو کرد که من

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۶۸

دل مغز حقیقت است تن پوست ببیندر کسوت روح صورت دوست ببین

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۶۹

آن دم که نبود بود من بودم و توسرمایه عشق و سود من بودم و تو

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۷۰

ای دل بیدل به نزد آن دلبر رودر بارگه وصال او بی سر رو

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۷۱

ای سلسله زلف تو دلها بستهوی غمزه خونخوار تو جانها خسته

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۷۲

ای ساقی خوش باده ناب اندر دهمستان شده ایم هین شراب اندر ده

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۷۳

ای پیر مغان می مغانی دردهو آن جام گران خسروانی درده

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۷۴

شمع ازلی دل منت پروانهجان همه عالمی مرا جانانه

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۷۵

ای لعل لبت به خون دلها تشنهچشم تو به دیدار تو چون ما تشنه

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۷۶

عاقل به چه امید درین شوم سرایبر دولت او دل نهد از بهر خدای

سعدی شیرازی

شمارهٔ ۱۳ - خسرو من چون به بارگاه (برآید)

خسرو من چون به بارگاه برآیدنعره و فریاد از سپاه برآید

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۷۷

در دام میا که مرغ این دانه نه ایدر شمع میاز چونکه پروانه نه ای

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۷۸

ای شمع بخیره چند بر خود خندیتو سوز دل مرا کجا مانندی