گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعیدا

شمارهٔ ۱۹

دست گیرید ساغر غم راپاس دارید خاطر هم را

سعیدا

شمارهٔ ۲۰

انگشت تعرض نرسیده سخنم راآسیب خزان راه ندیده چمنم را

سعیدا

شمارهٔ ۲۱

مکن سؤال ز هر بی وفا وفای مراکه غیر وقت چه داند کسی صفای مرا

سعیدا

شمارهٔ ۲۲

به آب دیده کنم سبز خط ریحان راغبار کفر لباس است حسن ایمان را

سعدی شیرازی

شمارهٔ ۲۱

بیا بیا که ز عشقت چنان پریشانمکه می رود ز غمت بر زبان پریشانم

سعیدا

شمارهٔ ۲۳

زمین شوره ای جان کی شناسد قدر باران رادلی اندوهگین داند صفای چشم گریان را

سعیدا

شمارهٔ ۲۴

نیت قرآن بستم طوف کوی جانان راهدیه می بردم دل را نذر کرده ام جان را

سعیدا

شمارهٔ ۲۵

چین فدا باد زلف پرچین رامدد از کفر می رسد دین را

سعیدا

شمارهٔ ۲۶

هر که دارد دل چون آینه سیمای تو رامی کند خوب ز چشم تو تماشای تو را

سعیدا

شمارهٔ ۲۷

نتوان یافت به خود منزل و مأوای تو راکه ندیده است به غیر از تو کسی جای تو را

سعیدا

شمارهٔ ۲۸

تا کمند وحدت دل کرده ام موی تو راتکیه گاه خویش کردم طاق ابروی تو را

سعیدا

شمارهٔ ۲۹

نمی دانم چرا کج بسته اند آیین ابرو راکه می دارند با شمشیر قایم دین ابرو را

سعیدا

شمارهٔ ۳۰

خط یاقوت لعلش تا نمود آن مصحف رو رانگاهش می کند تفسیر بسم الله ابرو را

سعیدا

شمارهٔ ۳۱

ز مجنون پرس اگر خواهی سراغ چشم آهو رادل دیوانه می داند نگاه طفل بدخو را

سعیدا

شمارهٔ ۳۲

راه رفتن کس نفرماید ز پا افتاده رانیست تکلیفی ز عالم مردم آزاده را

سعدی شیرازی

شمارهٔ ۲۲

من خسته چون ندارم نفسی قرار بی توبه کدام دل صبوری کنم ای نگار بی تو

سعیدا

شمارهٔ ۳۳

بشکند آن تندخو چون آستین جامه رامی کند خون شهیدان زینت هنگامه را

سعیدا

شمارهٔ ۳۴

راه در معموره ها گر نیست این دیوانه راراه می دانیم ای دل گوشه ویرانه را

سعیدا

شمارهٔ ۳۵

رفتار محال است ز کوی تو کسی رانبود گذر از یک سر موی تو کسی را

سعیدا

شمارهٔ ۳۶

شد عمرها که از نظر افتاده خواب مارنگ پریده می شکند آب و تاب ما

سعیدا

شمارهٔ ۳۷

نیست دل مأیوس دارد در پی خود روز شبصبح نومیدی دمد هر چند آه سرد ما

سعیدا

شمارهٔ ۳۸

ما را اگرچه خوار نمود افتقار ماآن است بیشتر سبب افتخار ما

سعیدا

شمارهٔ ۳۹

بی غم نفسی نیست دل باخبر مازخمی است که سوزد به دل ما جگر ما

سعیدا

شمارهٔ ۴۰

جلا می دهد سینه را اخگر ماز دل می برد زنگ خاکستر ما