گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۵

تا کی هواپرستی و برگردی از خدایتا چند دین فروشی و دنیای دون خری

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۶

تیر غمزه چو کند داد نشستتا پر اندر سخاخ سینه من

سعدی شیرازی

شمارهٔ ۱۸

من از تو هیچ نبریدم که هستی یار دلبندمتو را چون بنده ای گشتم به فرمانت کمر بندم

نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۷

بر کوه قاف سایه سیمرغ کامیابکز دامنش عقاب بپرد به صد عتاب

سعیدا

شمارهٔ ۱

چو بو دهد صبحم به دست باد صبابه گردن نفس افتاده می روم از جا

سعیدا

شمارهٔ ۲

مرا دردی است بی درمان که نی سر دارد و نی پانه عرضش طول را ماند نه طولش عرض را همتا

سعدی شیرازی

شمارهٔ ۱۹

من این نامه که اکنون می نویسمبه آب چشم پر خون می نویسم

سعیدا

شمارهٔ ۳

مردمی فهم ادا ترس خدا رحم بجانازم آن چشم سیاه تو که دارد همه را

سعیدا

شمارهٔ ۴

نه همین طوق گلو حلقه جام است اینجاگر همه موج شراب است که دام است اینجا

سعیدا

شمارهٔ ۵

به رخ مهر جهان آرا به گیسو چون شب یلدابه لب شیرین تر از حلوا به قد موزون تر از طوبا

سعیدا

شمارهٔ ۶

گداخت سیم وش آن شوخ سیمبر ما رابه پیچ و تاب درآورد آن کمر ما را

سعیدا

شمارهٔ ۷

الهی حل مگردان تا قیامت مشکل ما رامکن چون لاله پیدا در جهان داغ دل ما را

سعیدا

شمارهٔ ۸

سودم به خاک پایش روی نیاز خود رافارغ شدم ز دنیا کردم نماز خود را

سعیدا

شمارهٔ ۹

حکم سخن ندادم هر دم زبان خود رابیهوده وانکردم قفل دهان خود را

سعیدا

شمارهٔ ۱۰

عشق عالمسوز ما بر هم زند تدبیر راجذبه سرشار ما از هم کند زنجیر را

سعیدا

شمارهٔ ۱۱

تا شانه شد مشاطه گر آن زلف عنبربیز راپامال شد مشک خطا در زیر پا شبدیز را

سعیدا

شمارهٔ ۱۲

مصور چون به تصویر آورد موی میانش راچسان خواهد کشیدن با قلم مد بیانش را

سعدی شیرازی

شمارهٔ ۲۰

دیدی ای دل که دگر باره چه آمد پیشمچه کنم با که بگویم چه خیال اندیشم

سعیدا

شمارهٔ ۱۳

پاس گر می داشتم شب های تار خویش راصید می کردم دل معنی شکار خویش را

سعیدا

شمارهٔ ۱۴

بیرون ز سینه طرح مینداز داغ راچشمی بد است رخنه دیوار باغ را

سعیدا

شمارهٔ ۱۵

در فصل غیر یافته ام من وصال رایارب مباد فاصله این اتصال را

سعیدا

شمارهٔ ۱۶

تا شد حکیمم عشق او با درد شد الفت مراتا شد رفیقم درد او رفت از سرم گرد هوا

سعیدا

شمارهٔ ۱۷

لب وانشد به ذکر ز بیم ریا مرابر سینه بسته دست طلب در دعا مرا

سعیدا

شمارهٔ ۱۸

همچو ساغر تا به لب همدم نمی سازد مرااز شراب تلخ غم بی غم نمی سازد مرا