گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعیدا

شمارهٔ ۱۰۹

چشمم ز گریه دل ناکام روشن استتا می چکد ز شیشه میم جام روشن است

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۰

عقل هندوی میفروش من استگل و مل پیشکار هوش من است

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۱

شرابخانه معنی دل بهوش من استپیاله می وحدت لب خموش من است

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۲

فتادگی چو نگین نقش دلنشین من استشکستگی چو رقم صفحه جبین من است

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۳

شادی هر دو جهان از دل غمگین من استصاف تر ز آینه مهر فلک کین من است

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۴

خم در خروش و جوش ز خمیازه من استاین دور را قدح نه به اندازه من است

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۵

آنچه در شش جهات گردون استبهر اثبات ذات بیچون است

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۶

در مبند بر رویم سجده گاه من این استابروی تو را نازم قبله گاه من این است

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۷

خم گر ز باده جرعه فشانی کند رواستاین پیر سالخورده جوانی کند رواست

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۸

از راه دیده دل بر جانان رود رواستاین قطره فتاده به عمان رود رواست

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۹

گردون مروتی به فقیران نداشته استاین تیره کاسه طاقت مهمان نداشته است

سعیدا

شمارهٔ ۱۲۰

چشمش همین نه دین و دل از ما گرفته استجز خویش هر چه دیده در این جا گرفته است

سعیدا

شمارهٔ ۱۲۱

آن چشم دل سیه که زمامم گرفته استاز دست اختیار عنانم گرفته است

سعیدا

شمارهٔ ۱۲۲

کسی که چشم تو را شوخ و دلربا گفته استخداش خیر دهد هر دو را بجا گفته است

سعیدا

شمارهٔ ۱۲۳

عمری است سرو تا به وفا ایستاده استدر یاد قامت تو به پا ایستاده است

سعیدا

شمارهٔ ۱۲۴

در پی آن زلف ای دل چون تو بس افتاده استاین عنان بگسسته کی در دست کس افتاده است

سعیدا

شمارهٔ ۱۲۵

ز بس به راه تو دل بر سر دل افتاده استگذشتن از سر کوی تو مشکل افتاده است

سعیدا

شمارهٔ ۱۲۶

چشم او در بردن دل بی گناه افتاده استدلربایی شیوه چشم سیاه افتاده است

سعیدا

شمارهٔ ۱۲۷

غم دماغم را پریشان کرده استناله جسمم را نیستان کرده است

سعیدا

شمارهٔ ۱۲۸

غافل از دین شیوه خود رسم و آیین کرده استرسم و آیین رخنه ها در خانه دین کرده است

سعیدا

شمارهٔ ۱۲۹

نگاه شوخ و دل ساده روبه رو شده استترا کباب و مرا باده آرزو شده است

سعیدا

شمارهٔ ۱۳۰

هوشیار ای دل که او مست می ناب آمده استدر کنارش گیر زودی وقت دریاب آمده است

سعیدا

شمارهٔ ۱۳۱

آسمانم تکیه گاه من بدن گردیده استداغ ها بر تن چو گردون پیرهن گردیده است

سعیدا

شمارهٔ ۱۳۲

عندلیب روح را تن آشیان گردیده استیوسفی را چاه زندان خانمان گردیده است