گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعیدا

شمارهٔ ۱۹۸

دور است و همین باغ و بهاری و دگر هیچماییم و کف دست نگاری و دگر هیچ

سعیدا

شمارهٔ ۱۹۹

از دم تیغ قضا شیر مکیده است صبحاز شب و از روز خود مهر بریده است صبح

سعیدا

شمارهٔ ۲۰۰

دیده غفلت گشا دریاب فیض نور صبحمی شوی خورشید عالم چون شوی منظور صبح

سعیدا

شمارهٔ ۲۰۱

زینهار چون حباب مپرس از نشان صبحبر هم زده است موج هوا خاندان صبح

سعیدا

شمارهٔ ۲۰۲

هرگز ندیده ام گرهی بر جبین صبحدارم نیازها به رخ نازنین صبح

پروین اعتصامی

قصیدهٔ شمارهٔ ۸

ای عجب این راه نه راه خداستزانکه در آن اهرمنی رهنماست

سعیدا

شمارهٔ ۲۰۳

شکست رونق آیینه را صفای قدحگشوده چهره ز اسرار دل هوای قدح

سعیدا

شمارهٔ ۲۰۴

چو دید جسم مرا جای آرمیدن روحنیارمید در این جسم از تپیدن روح

سعیدا

شمارهٔ ۲۰۵

به گوش عرش ز حق می رسد به لفظ فصیحکه به ز روی صبیح است حسن خط ملیح

سعیدا

شمارهٔ ۲۰۶

مکن به روی دلارام من نظر گستاخمرو چو خس به دم اژدر شرر گستاخ

سعیدا

شمارهٔ ۲۰۷

بندی چرا میان عداوت به کین چرخاز دست ما درازتر است آستین چرخ

سعیدا

شمارهٔ ۲۰۸

تنی بغیر عمل شد برای جان دوزخبه مرغ بی پر و بال است آشیان دوزخ

سعیدا

شمارهٔ ۲۰۹

ای خضر خو گرفته مذاقم به آب تلخبهتر بود ز آب حیاتم شراب تلخ

سعیدا

شمارهٔ ۲۱۰

مرا ز حلقه آن دربه در پسند مبادچو آفتاب خلاصم از آن کمند مباد

سعیدا

شمارهٔ ۲۱۱

هر آن که روی تو را رنگ ارغوانی دادمرا ز عشق تو رخسار زعفرانی داد

سعیدا

شمارهٔ ۲۱۲

شیخ گر از سنت و فرضانه می یابد مرادپیر ما از شیشه و پیمانه می یابد مراد

پروین اعتصامی

قصیدهٔ شمارهٔ ۹

گویند عارفان هنر و علم کیمیاستوان مس که گشت همسر این کیمیا طلاست

سعیدا

شمارهٔ ۲۱۳

به آن برچیده دامان تهمت خونم کجا افتدنسازد دست رنگین گر به پای او حنا افتد

سعیدا

شمارهٔ ۲۱۴

سعیدا از شکست سنگ اثر در مومیا افتدخشوعی نیست چون در دل اجابت از دعا افتد

سعیدا

شمارهٔ ۲۱۵

چون من بلندنظر گاه گاه می افتدنظر به همتم از سر کلاه می افتد

سعیدا

شمارهٔ ۲۱۶

هر که را راه سخن وا شده موسی گرددهر که پاس دم خود داشت مسیحا گردد

سعیدا

شمارهٔ ۲۱۷

نگریم بعد از این ترسم که دل خون جگر گرددنسوزم سینه را داغش مبادا چشم تر گردد

سعیدا

شمارهٔ ۲۱۸

عارف چو جهان سرکش مغرور نگرددشور است محیط آب گهر شور نگردد

سعیدا

شمارهٔ ۲۱۹

خوشا دلی که چو آیینه جلوگاه تو گرددز سر گذشته و چون زلف گرد ماه تو گردد