گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعیدا

شمارهٔ ۵۸

یک محرم راز در جهان یافت نشددل جهد بسی کرد و بسی کافت نشد

سعیدا

شمارهٔ ۵۹

کشت عملم هیچ نمودار نشدهرگز دل و دیده ام نکوکار نشد

پروین اعتصامی

شمارهٔ ۱۲ - احسان بی ثمر

بارید ابر بر گل پژمرده ای و گفتکاز قطره بهر گوش تو آویزه ساختم

سعیدا

شمارهٔ ۶۰

فردا که ز مشکلات حل می طلبندکی از تو ترانه و غزل می طلبند

سعیدا

شمارهٔ ۶۱

ای مست شراب ما و من بازی چندوی غره جامه با کفن بازی چند

سعیدا

شمارهٔ ۶۲

تا خلق به خیر نام خیرم بردنداز کعبه کشان کشان به دیرم بردند

سعیدا

شمارهٔ ۶۳

روزی که مرا ز دیر بیرون کردنددر ساغر من شراب گلگون کردند

سعیدا

شمارهٔ ۶۴

در دار جهان که خاص و عامی چندندبدنامی چند و نیکنامی چندند

سعیدا

شمارهٔ ۶۵

قومی با خویش اعتباری دارندبا خلق ز کبر گیر و داری دارند

سعیدا

شمارهٔ ۶۶

گیرم که جهان را به کمندی گیرندهر دم سر راه مستمندی گیرند

سعیدا

شمارهٔ ۶۷

گر مست شوم سر تو هشیار کندگر خواب روم لطف تو بیدار کند

سعیدا

شمارهٔ ۶۸

آنان که به علم خویش مغرورانندهر یک به مثل نادره دورانند

سعیدا

شمارهٔ ۶۹

ای آن که تو را شاه و گدا یکسانندواندر طلبت به جان و دل پویانند

پروین اعتصامی

شمارهٔ ۱۳ - ارزش گوهر

مرغی نهاد روی به باغی ز خرمنیناگاه دید دانه لعلی به روزنی

سعیدا

شمارهٔ ۷۰

آنان که ندانند تو را می خواننددر لرزه چو بید بر سر ایمانند

سعیدا

شمارهٔ ۷۱

آن قوم که روز و شب تو را جویانندهر یک به قمار عشق نرادانند

سعیدا

شمارهٔ ۷۲

آنان که یکی هزار افسانه کننداثبات خود و فنای بیگانه کنند

سعیدا

شمارهٔ ۷۳

درویش که با قناعت و صبر بوددر چشم جهانیان به از بدر بود

سعیدا

شمارهٔ ۷۴

ای از خوف تو آسمان جامه کبودوی در ره تو زمین مسکین به سجود

سعیدا

شمارهٔ ۷۵

خود را تو مبین که بی خدا نتوان بودبا آن که سوا شدی سوا نتوان بود

سعیدا

شمارهٔ ۷۶

بی رنگ به رنگ چون تجلی بنمودگشتند عدوی هم خلیل و نمرود

سعیدا

شمارهٔ ۷۷

تا پای تو سر سر تو تا پا نشوداز رشته کار تو گره وانشود

سعیدا

شمارهٔ ۷۸

تا جسم مکدرت همه جان نشودخورشید معانی تو تابان نشود

سعیدا

شمارهٔ ۷۹

تا از میلی دلت گریزان نشودهرگز راهی تو را به جانان نشود