گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۳۰

تا تو حریف من شدی ای مه دلستان منهمچو چراغ می جهد نور دل از دهان من

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۳۱

راز تو فاش می کنم صبر نماند بیش از اینبیش فلک نمی‌کشد درد مرا و نی زمین

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۳۲

مانده شده‌ست گوش من از پی انتظار آنکز طرفی صدای خوش دررسدی ز ناگهان

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۳۳

آمده‌ام به عذر تو ای طرب و قرار جانعفو نما و درگذر از گنه و عثار جان

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۳۴

عید نمای عید را ای تو هلال عید منگوش بمال ماه را ای مه ناپدید من

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۳۵

گرم درآ و دم مده ساقی بردبار منای دم تو ندیم من ای رخ تو بهار من

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۳۶

باز بهار می کشد زندگی از بهار منمجلس و بزم می نهد تا شکند خمار من

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۳۷

یا رب من بدانمی‌چیست مراد یار منبسته ره گریز من برده دل و قرار من

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۳۸

چند گریزی ای قمر هر طرفی ز کوی منصید توایم و ملک تو گر صنمیم وگر شمن

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۳۹

واقعه‌ای بدیده‌ام لایق لطف و آفرینخیز معبرالزمان صورت خواب من ببین

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۴۰

مطرب خوش نوای من عشق نواز همچنیننغنغه دگر بزن پرده تازه برگزین

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۴۱

تا چه خیال بسته‌ای ای بت بدگمان منتا چو خیال گشته‌ام ای قمر چو جان من

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۴۲

چهره شرمگین تو بستد شرمگان منشور تو کرد عاقبت فتنه و شر مکان من

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۴۳

دوش چه خورده‌ای دلا راست بگو نهان مکنهمچو کسان بی‌گنه روی به آسمان مکن

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۴۴

مرا در دل همی‌آید که من دل را کنم قرباننباید بددلی کردن بباید کردن این فرمان

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۴۵

عدو توبه و صبرم مرا امروز ناگاهانمیان راه پیش آمد نوازش کرد چون شاهان

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۴۶

حرام است ای مسلمانان از این خانه برون رفتنمی چون ارغوان هشتن ز بانگ ارغنون رفتن

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۴۷

خرامان می‌روی در دل، چراغ‌افروز جان و تنزهی چشم‌وچراغ دل، زهی چشمم به تو روشن

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۴۸

چه باشد پیشه عاشق به جز دیوانگی کردنچه باشد ناز معشوقان به جز بیگانگی کردن

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۴۹

چرا کوشد مسلمان در مسلمان را فریبیدنبسی صنعت نمی‌باید پریشان را فریبیدن

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۵۰

چراغ عالم افروزم نمی‌تابد چنین روشنعجب این عیب از چشم است یا از نو یا روزن

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۵۱

نشانی‌هاست در چشمش نشانش کن نشانش کنز من بشنو که وقت آمد کشانش کن کشانش کن

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۵۲

چو آمد روی مه رویم کی باشم من که باشم منچو زاید آفتاب جان کجا ماند شب آبستن

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۸۵۳

چو افتم من ز عشق دل به پای دلربای مناز آن شادی بیاید جان نهان افتد به پای من