شعرِ فارسی

سبب نظم کتاب

رسید موسم گل ساقیا بگردان راحکه عشقبازی و مستی به دین ماست مباح

فی نعت النبی صلی الله علیه و سلم

شمس و قمر ز پرتو رای محمدستدنیا و آخرت ز برای محمدست

فی توحید الملک العلام جل جلاله

ای ز هستی غلغلی در ملک جان انداختهعکس نور ذات خود بر انس و جان انداخته

فی تحمید الحمید المجید عز شانه

بنده ام از جان خدایی را که او جان آفریدمهر و ماه و انجم و گردون گردان آفرید

فی حمد باری تعالی جل جلاله و عم نواله

خالق اشیا که این دریای اخضر آفریددر کنار و دامنش یاقوت و گوهر آفرید

فی قدرة الله تعالی و صفاته

قادری کز قدرت این عالم پدیدار آوردخلق عالم را به عشق خویش در کار آورد

فی حق الحق و ما فی شانه یصدق

قادرا پاکا به درگاهت پناه آورده امسر ز ره گر برده بودم سر به راه آورده ام

آتش عشق تو در جان خوشتر است

غزل شمارهٔ ۵۷

جان ز عشقت آتش افشان خوشتر است

فی اوصاف الله و کمال ربوبیته

صانع بی چون که این عالم هویدا می کنداین همه قدرت ز صنع خویش پیدا می کند

فی عظمة الله و سلطانه

پادشاهی که به شب خلق جهان را خواب داددست صنعش طره ی مشکین شب را تاب داد

شمارهٔ ۱ - ترکیب بند - فی مدح ملک نصرة الدین یحیی سلطان شیراز خلد الله ملکه

چون شاه شرق ز رخسار برکشید نقاببه تیغ عرصه ی عالم گرفت از سر تاب

شمارهٔ ۲ - فی مدحه خلد الله سلطانه

خسرو خاور چو پنهان شد ز شاه زنگبارپادشاه شام شد بر توسن گردون سوار

شمارهٔ ۳ - فی البدیهه و مدح خلد الله سلطانه

علی الصباح که سلطان طارم ازرقفراز گنبد فیروزه گون بزد سنجق

شمارهٔ ۴ - و له ایضا

سرو آزاد که در باغ نشانند او رابنده قامت رعنای تو خوانند او را

شمارهٔ ۵ - و له ایضا

ملک ملک ملاحت شه خوبان خطا‏ریختی خون دل سوخته بی جرم و خطا

شمارهٔ ۶ - مرثیهٔ سلطان ابوسعید

باز ازین واقعه ما را دل و جان می سوزدنه دل ما که دل خلق جهان می سوزد

شمارهٔ ۷ - و له ایضا

مطرب بزن نوایی ساقی بده شرابیاز تشنگی بمردم بر آتشم زن آبی

لعلت از شهد و شکر نیکوتر است

غزل شمارهٔ ۵۸

رویت از شمس و قمر نیکوتر است

شمارهٔ ۸ - و له ایضا

مرا در موردستان گلستانی استکه گل چون روی او در گلستانی نیست

شمارهٔ ۹ - و له ایضا

نباشد در جهان همچون تو یاریبتی سنگین دلی سیمین عذاری

شمارهٔ ۱۰ - و له ایضا

حسبة لله عزیزان یار من باز آوریددل ز دستم می رود دلدار من باز آورید

شمارهٔ ۱۱ - و له ایضا

دوش آغوش و بر و بوس و کناری داشتمتا به هنگام سحر در بر نگاری داشتم

شمارهٔ ۱۲ - و له ایضا - مثنوی

چو خورشید رخشنده رخ برفروختدل آسمان را به آتش بسوخت

شمارهٔ ۱۳ - فی مدح سلطان حسین شیرازی

روز نوروز و هوای چمن و فصل بهارخوش بود جام می و بوی گل و روی نگار