شعرِ فارسی

ای سمن عارض مه پیکر شیرین گفتار

شمارهٔ ۱۴ - غزل

وی زده دایره بر گرد گل از مشک تتار

شمارهٔ ۱۵ - و له ایضا

پرتو روی تو از روی صفا می بینممردم چشم تو در عین حیا می بینم

شمارهٔ ۱۶ - و له ایضا

ترک سرمست تو خون دل ما می ریزدبی گنه خون دل خسته چرا می ریزد

شمارهٔ ۱۷ - و له ایضا

آب کز دیده روان شد ببرد بنیادمآتش عشق تو چون خاک دهد بر بادم

آن دهان نیست که تنگ شکر است

غزل شمارهٔ ۵۹

وان میان نیست که مویی دگر است

شمارهٔ ۱۸ - و له ایضا

تا دل خسته به دست سر زلفت دادمکمر بندگی ات بسته ام و آزادم

شمارهٔ ۱۹ - و له ایضا

روز نوروز و می و مطرب و معشوق و بهارمستی و عشرت و آغوش و بر و بوس و کنار

شمارهٔ ۲۰ - و له ایضا

در چنان صورت مطبوع عجب می مانمبیم آن است که بوسی ز لبش بستانم

شمارهٔ ۲۱ - و له ایضا

خاک شیراز مگر کعبه عالم شد بازکه برین خاک نهادند همه روی نیاز

شمارهٔ ۲۲ - فی البدیهه

بت شکرسخن پسته دهان می گذردمه خورشیدرخ موی میان می گذرد

شمارهٔ ۲۳ - و له ایضا

جانم از آتش آن لعل شکربار بسوختدل چو پروانه بر شمع رخ یار بسوخت

شمارهٔ ۲۴ - و له ایضا

تا به شیراز نگارم ز سفر باز آمدراحت روح من خسته جگر باز آمد

شمارهٔ ۲۵ - و له ایضا

المنة لله که در میکده باز استزآن رو که مرا بر در او روی نیاز است

شمارهٔ ۲۶ - و له ایضا

امروز که در کوی خرابات الستماز حسرت یاقوت لبت باده پرستم

شمارهٔ ۲۷ - و له ایضا

عمری است که در عشق تو بی صبر و قرارمآشفتگیی از شکن زلف تو دارم

عشق را گوهر ز کانی دیگر است

غزل شمارهٔ ۶۰

مرغ عشق از آشیانی دیگر است

شمارهٔ ۲۸ - و له ایضا

تا کی من دیوانه گرفتار تو باشمدر بند سر زلف سیه کار تو باشم

شمارهٔ ۲۹ - و له ایضا

جانا دل من چون دهن تنگ تو تنگ استپشتم ز خیال سر زلف تو چو چنگ است

شمارهٔ ۳۰ - فی البدیهه

آمد به در مسجد آدینه نگارییاقوت لبی سنگدلی سیم عذاری

شمارهٔ ۳۱ - و له ایضا

من عاشق آن سنگدل تنگ دهانمدل بسته آن پسته شیرین فلانم

شمارهٔ ۳۲ - و له ایضا

با زلف چو شامش نفس باد صبا چیستبا چین گره بر گرهش مشک خطا چیست

شمارهٔ ۳۳ - جواب

ای آنکه ندانی که وفاداری با ما چیستاز مهر من آموز که آیین وفا چیست

شمارهٔ ۳۴ - و له ایضا

تا دست دلم دامن دلدار گرفته ستجان در نظر یار وفادار گرفته ست

شمارهٔ ۳۵ - در فراق

درمان دل خسته ندانم ز که جویمیا حال پریشانی خاطر به که گویم