شعرِ فارسی

بخش ۱۶۳ - تأویل و تمثیل دو مرغ

عقل و نفسند این دو مرغ ای دوستانکاشیان دارند در این بوستان

بخش ۱۶۴ - حکایت مردی ظالم که عامل اهل بازار بود

اندرین ایام اندر شهر کاشکه نگهدارد خداوند از بلاش

بخش ۱۶۵ - ستمکار دیگر و سوء عاقبت ظالم

هم به سالی پیش ازین در این حدودمرد کی پا کار استمکاره بود

بخش ۱۶۶ - صیادی که با رفیق خود از پی صید رفتند

روستایی مست قمصر نام اوسبز و خرم هم در و هم بام او

بخش ۱۶۷ - حکایت امیری که گرفتار شد و بیان سوء عاقبت ظالم

طفل ماند روزگار تنگ چشممی دهد با صلح و می گیرد به خشم

بخش ۱۶۸ - به آتش افکندن خلیل الرحمن را

خواست ابراهیم باهنگ و خردجان ایشان را در آتش واخرد

آیینه تو سیاه روی است

غزل شمارهٔ ۱۲۱

او را چه خبر که ماه روی است

بخش ۱۶۹ - حدیث لولا ان الشیاطین یحومون حول قلوب بنی آدم نظروا الی ملکوت السموات والارض

گفت آن سالار اقلیم شهودبر روانش باد صد عالم درود

بخش ۱۷۰ - در بیان آیه انا عرضنا الامانه

اختیار ظلم و جهل اندر بشرچونکه گردیدند جفت یکدگر

بخش ۱۷۱ - در بیان مکالمه خدا با روح

من هم استم پهلوان ذوالحسبمن در اینجا و خلیفه در عرب

بخش ۱۷۲ - در بیان قبول کردن آدم امانت را

چون بر او عرض امانت شد به جهلخویش را فرزام هم دانست و اهل

بخش ۱۷۳ - در بیان قصه ی لر که رندان فریبش دادند

از لرستان یک لری زفت کلاننوبتی آمد به شهر اصفهان

بخش ۱۷۴ - تتمه ی قصه خواجه سهم الدین لر

رند گفت ای خواجه سهم الدین چرامی کنی بیگانگی با آشنا

بخش ۱۷۵ - تطبیق حکایت بر احوال آدمی

کرده آن مقتول و مغرور جهولبار سنگین امانت را قبول

بخش ۱۷۶ - سوزانیدن زنان هندوان خود را با شوهران

یاسه باشد در میان هندوانهم ز عهد باستان تا این زمان

بخش ۱۷۷ - آرزوی کسی که سؤالی بکند از مردگان

بار دیگر چون بمیری از نباتیافتی در زمره ی حیوان حیات

بخش ۱۷۸ - بقیه حکایت به آتش انداختن ابراهیم خلیل الرحمن ع

قصه ی نمرود و ابراهیم بودشرح سوزانیدن و تسلیم بود

زهی زیبا جمالی این چه روی است

غزل شمارهٔ ۱۲۲

زهی مشکین کمندی این چه موی است

بخش ۱۷۹ - در بیان آتش انداختن زاغان سمند را

داشت زاغی در مقامی آشیانبچه ها پرورد در آن زاغدان

بخش ۱۸۰ - در بیان رجوع به حکایت خلیل الرحمن

او دویدی خود سوی آن بحر تفبلکه گزگز جستی از شوق و شعف

بخش ۱۸۱ - آمدن ملائکه سموات به یاری خلیل الرحمن

چون شنیدند این خطاب آن قدسیاناز سما کردند رو در خاکدان

بخش ۱۸۲ - جدا شدن خلیل از منجنیق و آمدن روح القدس به یاری او

چون رها از منجنیق آمد خلیلآمد از دربار عزت جبرییل

بخش ۱۸۳ - علو مقام و مرتبه رضاء بقضای الهی و تسلیم

این دعا باشد گریزی از رضاشای دعا رو رو تن ما و قضاش

بخش ۱۸۴ - داستان آن گدا که هرچه به او دادند نگرفت

یک بزرگی می گذشت اندر رهیدید ناگه بر لب بامی مهی