شعرِ فارسی

ای دلم مست چشمه نوشت

غزل شمارهٔ ۱۲۷

در خطم از خط سیه پوشت

بخش ۲۲۹ - رجوع به حکایت جوان خارکن که مایل به دختر پادشاه بود

صد گلستانش شکفتن ساز کردصدهزاران گلشنش در باز کرد

بخش ۲۳۰ - حدیث:المجاز قنطرة الحقیقه

عشق باشد لیک اگر نی صد مرضدر مرض هم نفس دون را صد غرض

بخش ۲۳۱ - رجوع به حکایت حضرت خلیل الرحمن

همچنانکه باقی آن داستانکه من و تو داشتیم اندر میان

بخش ۲۳۲ - پیغام آوردن جبرئیل به حضرت رسول و شهادت امام حسین ع

بود روزی آن رسول سرفرازدر درون حجره خلوتگاه راز

بخش ۲۳۳ - جواب دادن حضرت رسول صلی الله علیه و آله به جبرئیل ع

گفت پیغمبر به پیغام آورشکاین حسین و این سر و این پیکرش

بخش ۲۳۴ - روانه شدن جناب امام حسین ع به سمت عراق

ای مدینه نوبت غم آمدتتا قیامت سوگ و ماتم بایدت

بخش ۲۳۵ - خطاب به زمین عراق و کوفه و کربلا و آمدن حضرت سیدالشهداء ع

ای زمین کربلا دلشاد زیتا قیامت زان سبب آباد زی

بخش ۲۳۶ - ورود شاه دین به زمین کربلا

در رکابش خیل جانبازان همهنوجوانان و سرافرازان همه

بخش ۲۳۷ - خطاب حضرت سیدالشهداء ع با اصحاب کبار خود در شب عاشورا

چون نهفت از خجلت سلطان دینچهره زرد آفتاب اندر زمین

بخش ۲۳۸ - روز عاشورا و حالات اصحاب آن حضرت

سر سراسیمه برآورد آفتابچهره افروخته با اضطراب

تا دل من راه جانان بازیافت

غزل شمارهٔ ۱۲۸

گوهری در پرده جان بازیافت

بخش ۲۳۹ - خطاب حضرت سیدالشهداء ع به اصحاب خود در صبح عاشورا و آماده شدنشان برای قتال

گفت با ایشان شه ملک بقاای سرافرازان میدان بقا

بخش ۲۴۰ - شهادت حضرت علی اصغر در میدان بر روی دست حضرت

هان بیارید آن یکی فرزند منوان یکی نوباوه دلبند من

بخش ۲۴۱ - اجازه خواستن حضرت علی اکبر از حضرت برای رفتن به جهاد

ای پدر هنگام رخصت دیر شددل از این ویرانه دیرم سیر شد

بهار آمد کنون جانا قفس را خیز و در بگشا

شمارهٔ ۱

چو بگشادی ترحم کن مرا هم بال و پر بگشا

تاراج کنی تا چند ای مغبچه ایمان ها

شمارهٔ ۲

کافر تو چه می خواهی از جان مسلمان ها

ای باد صبا کاش رسانی خبر ما

شمارهٔ ۳

گاهی به سوی ماه نهان از نظر ما

خواب نوشین سحر لقمه چرب سرشب

شمارهٔ ۴

دعوی عشق خدا اینت عجب اینت عجب

دوش می رفت به صد ناز جوانی به رهی

شمارهٔ ۵

زلف پرتاب به رخ خنده مستانه به لب

تا گل از ابر آب حیوان یافت

غزل شمارهٔ ۱۲۹

گرد خود صد هزار دستان یافت

شیخ ما دیشب هوای خانه خمار داشت

شمارهٔ ۶

هیچ دانید ای حریفان با که آنجا کار داشت

یا رب ز بخت ماست که شد ناله بی اثر

شمارهٔ ۷

یا هرگز آه و ناله و زاری اثر نداشت

تا میکده باز و می به جام است

شمارهٔ ۸

کار من خسته دل به کام است