شعرِ فارسی

بخش ۳۹ - رفتن شاپور پیش شیرین و عتاب کردن شیرین به او

چو بشنید این سخن شاپور از شاهبه پا برجست و روی آورد بر راه

بخش ۴۰ - قصه فرهاد

نگار لاله رخ سرو سمنبرمه زهره جبین خورشید خاور

بخش ۴۱ - زاری کردن فرهاد از عشق شیرین

چو فرهاد از غم شیرین برآشفتنه روزش خورد بودی نی به شب خفت

بخش ۴۲ - آگاه شدن خسرو از احوال فرهاد

چو از فرهاد خسرو آگهی یافتدلش چون کوره آهنگری تافت

دلی کز عشق او دیوانه گردد

غزل شمارهٔ ۱۷۴

وجودش با عدم همخانه گردد

بخش ۴۳ - مناظره کردن خسرو با فرهاد

نخستین گفت کای فرهاد چونیچرا چندین ز عشق او زبونی

بخش ۴۴ - رفتن شیرین به کوه بیستون به دیدن فرهاد و سقط شدن بارگیش

چنین دارم خبر از باستان گویچو می آورد در این داستان روی

بخش ۴۵ - گفتار در سبب مرگ فرهاد

ز بعد آنکه خسرو شاه بادادسر فرهاد را با سنگها داد

بخش ۴۶ - نامه نوشتن خسرو به شیرین به تعزیت فرهاد

چنین دادم خبر مرد سخندانکه چون فرهاد داد از عاشقی جان

بخش ۴۷ - نامه نوشتن شیرین به خسرو به تعزیت مریم

چو خسرو ساخت زین سان کار فرهاداز آن بشنو که خسرو را چه افتاد

بخش ۴۸ - قصه شکر اصفهانی

چو مریم را سر آمد عمر خسروطلب کرد از بزرگان همسر نو

بخش ۴۹ - طلب کردن خسرو شاپور را و تنها ماندن شیرین و زاری نمودن روز و شب

چو خسرو را دگر سر باره آمدطلبکار وصال آن مه آمد

بخش ۵۰ - زاری کردن شیرین در صبحدم و اجابت دعا

اگر خواهی که یابی عالم صبحشبی کن روز بهر یک دم صبح

بخش ۵۱ - رفتن خسرو به شکار و رفتن از شکار به سوی قصر شیرین

سحر کز کوه سر زد خسرو شرقز تیغ کوه عالم شد پر از برق

بخش ۵۲ - رفتن خسرو به پای قصر شیرین

چو دید از دور قصر آن سمنبرهوای باده اش افتاد در سر

اگر دردت دوای جان نگردد

غزل شمارهٔ ۱۷۵

غم دشوار تو آسان نگردد

بخش ۵۳ - پاسخ دادن شیرین، خسرو را

چو خسرو کرد ازین بسیار زاریجوابش داد آن ماه حصاری

بخش ۵۴ - پاسخ دادن خسرو شیرین را

دگر ره خسرو از نوعی که دانیبه شیرین گفت از شیرین زبانی

بخش ۵۵ - پاسخ دادن شیرین خسرو را

دگر ره آن مه حسن از سر مهرنمود از اوج برج خویشتن چهر

بخش ۵۶ - پاسخ دادن خسرو، شیرین را

دگر باره به صد نیرنگ پرویزبه پاسخ کرد شمشیر زبان تیز

بخش ۵۷ - پاسخ دادن شیرین، خسرو را

دگر ره آن سهی سرو از سر نازبه خسرو کرد چشم از دلبری باز

بخش ۵۸ - به خشم رفتن خسرو از پیش شیرین

شباهنگام کان آهوی غمازبرفت از دیده با صد عشوه و ناز

بخش ۵۹ - پشیمان شدن شیرین و رفتن عقب خسرو و مجلس نهادن

سخن پرداز مجلس این چنین گفتکه چون پرویز از شیرین برآشفت

بخش ۶۰ - صفت مجلس خسرو و گفتن شاپور احوال شیرین در پرده

چو بر زد نور خورشید از فلک سرسحر رو تازه کرد از چشمه خور