شعرِ فارسی

بخش ۶۱ - غزل گفتن بار بد از زبان خسرو

سحرگاهی چو چشم دلبران مستو زان مستی به یک ره رفته از دست

بخش ۶۲ - غزل گفتن نکیسا از زبان شیرین

نباید مست شد در کوی محبوبکه مستان را بود بد پیش خود خوب

قد تو به آزادی بر سرو چمن خندد

غزل شمارهٔ ۱۷۶

خط تو به سرسبزی بر مشک ختن خندد

بخش ۶۳ - غزل گفتن باربد از زبان خسرو

چو کرد آخر نکیسا این عمل رادگر ره باربد خواند این غزل را

بخش ۶۴ - غزل گفتن نکیسا از زبان شیرین

زهی نور رخت شمع دل منوصالت از دو عالم حاصل من

بخش ۶۵ - غزل گفتن باربد از زبان خسرو

ز قول شاه کرد این نغمه آهنگکه زهره از فلک زد بر زمین چنگ

بخش ۶۶ - غزل گفتن نکیسا از زبان شیرین

در آن روزی که تخم مهر کشتندبه مهر تو گل ما را سرشتند

بخش ۶۷ - غزل گفتن باربد از زبان خسرو

مرا عشق از جهان و جان برآوردبه یکبار از سر و سامان بر آورد

بخش ۶۸ - سؤال

غرض از بود و از نابود چبودو زین آمد شدن مقصود چبود

بخش ۶۹ - جواب

جوابش داد کای شاه جوان بختکه بادت تا ابد هم تاج و هم تخت

بخش ۷۰ - سؤال

دگر گفتش بگو کاین چرخ دوارچرا گردانست دایم همچو پرگار

بخش ۷۱ - جواب

جوابش داد استاد سخنورکه بشنو شرح این چرخ مدور

بخش ۷۲ - سؤال

دگر گفتش بگو کز ذات قادرچه اول گشت ای استاد ظاهر

عاشق تو جان مختصر که پسندد

غزل شمارهٔ ۱۷۷

فتنه ی تو عقل بی خبر که پسندد

بخش ۷۳ - جواب

چنین دادش خبر استاد کاملکه گویم شرح این با شاه عادل

بخش ۷۴ - سؤال

دگر گفتش زمان با آدمی زادچه نسبت دارد این را یاد کن یاد

بخش ۷۵ - جواب

جوابش داد کین شخص زمانههمی این کار دارد جاودانه

بخش ۷۶ - سؤال

دگر گفتش که عالم را و آدمبگو تا شان چه نسبت هست با هم

بخش ۷۷ - جواب

جوابش داد استاد از سر عقلکه بشنو شرح این از کشف و از نقل

بخش ۷۸ - سؤال

دگر گفتش فنا چبود بقا چیستبهشت و دوزخ و روز لقا چیست

بخش ۷۹ - جواب

جوابش داد و گفتش ای خداوندبگویم زآنچه دانم با تو یک چند

بخش ۸۰ - سؤال

دگر گفتش که ای پیر معانیچگونه کرد باید زندگانی

بخش ۸۱ - جواب

جوابش داد استاد سخن سنجکه نتوان یافتن این گنج بی رنج

بخش ۸۲ - پند دادن بزرگ امید شیرین را

چو بنشید این سخن مرد گزیدهجوابش داد و گفت ای نور دیده