شعرِ فارسی

خطش مشک از زنخدان می برآرد

غزل شمارهٔ ۱۷۸

مرا از دل نه از جان می برآرد

بخش ۸۳ - پند اول

نخستین آنکه در پنهان و در فاشخدا بر خویش حاضر دان و خوش باش

شنیدستم که یک باری جوانی

بخش ۸۴ - حکایت

دل خود داده بد با دلستانی

بخش ۸۵ - پند دوم

دوم پند آنکه با نادان مشو یارکه از نادان کشی اندوه بسیار

بخش ۸۶ - پند سوم

سیوم پند این بود ای سرو آزادکه بر حسن و جوانی پر مشو شاد

بخش ۸۷ - پند چهارم

چهارم پند من این است ای ماهکه سوی خود مده غماز را راه

بخش ۸۸ - پند پنجم

بود پند من این پنجم که دانانگیرد سخت بر خود رنج دنیا

بخش ۸۹ - پند ششم

ششم پندت بگویم گر کنی گوشگرت زخمی رسد از دهر مخروش

بخش ۹۰ - پند هفتم

دهم از هفتمین پندت نشانیاگر گوشت بود با من زمانی

بخش ۹۱ - پند هشتم

ز پند هشتمت گویم کزین پندبرآید اهل دولت را دل از بند

بخش ۹۲ - پند نهم

بود پند نهم اینت که تدبیرنیارد کردکس با امر تقدیر

خطی کان سرو بالا می درآرد

غزل شمارهٔ ۱۷۹

برای کشتن ما می درآرد

بخش ۹۳ - پند دهم

دهم پند این بود می گویمت فاشکه دنیا را بقایی نیست خوش باش

بخش ۹۴ - تنبیه

دلا بیدار شو از خواب پندارکه شمشیر اجل را نیست زنهار

بخش ۹۵ - نامه نوشتن پیغمبر صلی الله علیه و سلم به پرویز

چنین دادم خبر داننده استادکه چون خسرو ز تخت و بخت شد شاد

بخش ۹۶ - در نصیحت فرزند خود شمس الدین محمد طال عمره گفته شده

ببین ای از ازل گشته مویددو چشمم خواجه شمس الدین محمد

بخش ۹۷ - گفتار در خاتمت کتاب

سلیمی هان و هان تا چند و تا کیبهارت با سر آید بگدرد دی

گلرنگ شد در و دشت از اشکباری ما

شمارهٔ ۱

چون غیر خون نبارد ابر بهاری ما

دوش یارم زد چو بر زلف پریشان شانه را

شمارهٔ ۲

موبه مو بگذاشت زیر بار دل ها شانه را

صبح بر شب شتاب می آرد

غزل شمارهٔ ۱۸۰

شب سر اندر نقاب می آرد

بی سر و پایی اگر در چشم خوار آید ترا

شمارهٔ ۳

دل به دست آرش که یک روزی به کار آید ترا

ای که پرسی تا به کی دربند دربندیم ما

شمارهٔ ۴

تا که آزادی بود دربند در بندیم ما

گر که تأمین شود از دست غم آزادی ما

شمارهٔ ۵

می رود تا به فلک هلهله شادی ما

در سیاست آنکه شاگرد است طفل مکتبی را

شمارهٔ ۶

کی به استادی تواند خویش سازد اجنبی را