شعرِ فارسی

زندگانی گر مرا عمری هراسان کرد و رفت

شمارهٔ ۲۹

مشکل ما را بمردن خوب آسان کرد و رفت

از قناعت خواجه گردون مرا تا بنده است

شمارهٔ ۳۰

پیش چشمم چشمه خورشید کی تابنده است

در چمن تا قد سرو تو برافراخته است

شمارهٔ ۳۱

روز و شب نوحه گری کار من و فاخته است

آن طایری که در قفس تنگ خانه داشت

شمارهٔ ۳۲

در دل کجا دگر هوس آب و دانه داشت

فرو رفتم به دریایی که نه پای و نه سر دارد

غزل شمارهٔ ۱۸۳

ولی هر قطره ای از وی به صد دریا اثر دارد

هرگز دلم برای کم و بیش غم نداشت

شمارهٔ ۳۳

آری نداشت غم که غم بیش و کم نداشت

جان من تنها نه خوبان را صباحت لازم است

شمارهٔ ۳۴

غیر خوبی خوبرویان را ملاحت لازم است

دل زارم که عمرش جز دمی نیست

شمارهٔ ۳۵

دمی بی یاد روی همدمی نیست

هر لحظه مزن در که در این خانه کسی نیست

شمارهٔ ۳۶

بیهوده مکن ناله که فریادرسی نیست

در شرع ما که قاعده اختصاص نیست

شمارهٔ ۳۷

حق عوام نیز قبول خواص نیست

این نیست عرق کز رخ آن ماه جبین ریخت

شمارهٔ ۳۸

خورشید فلک رشته پروین به زمین ریخت

این دل ویران ز بیداد غمت آباد نیست

شمارهٔ ۳۹

نیست آبادی بلی آنجا که عدل و داد نیست

جهان نمای درستی دل شکسته ماست

شمارهٔ ۴۰

کلید قفل حقیقت زبان بسته ماست

کیست در شهر که از دست غمت داد نداشت

شمارهٔ ۴۱

هیچکس همچو تو بیدادگری یاد نداشت

عشقبازی را چه خوش فرهاد مسکین کرد و رفت

شمارهٔ ۴۲

جان شیرین را فدای جان شیرین کرد و رفت

هر که بر روی او نظر دارد

غزل شمارهٔ ۱۸۴

از بسی نیکوی خبر دارد

شمارهٔ ۴۳ - درباره انتخابات مجلس

بی زر و زور کجا زاری ما را ثمر استدر محیطی که ثمر بر اثر زور و زر است

در غمت کاری که آه آتشینم کرده است

شمارهٔ ۴۴

آنقدر دانم که خاکسترنشینم کرده است

راستی کج کلها عهد تو سخت آمد سست

شمارهٔ ۴۵

رفتی و عهد شکستی نبد این کار درست

شمارهٔ ۴۶ - در زندان قصر

سوگواران را مجال بازدید و دید نیستبازگرد ای عید از زندان که ما را عید نیست

ما را ز انقلاب سر انتخاب نیست

شمارهٔ ۴۷

چون انتخاب ما به جز از انقلاب نیست

شب غم روز من و ماه محن سال منست

شمارهٔ ۴۸

روزگاریست که از دست تو این حال منست

گرچه مجنونم و صحرای جنون جای من است

شمارهٔ ۴۹

لیک دیوانه تر از من دل شیدای من است

غم نیست که با اهل جفا مهر و وفا داشت

شمارهٔ ۵۰

با اهل وفا از چه دگر جور و جفا داشت