ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر
عطار نیشابوری۵۰۱۵ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۱۰ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

عطار نیشابوری

زین درد کسی خبر ندارد

غزل شمارهٔ ۱۸۷

کین درد کسی دگر ندارد

فرخی یزدی

نارفیقان چون به یکرنگان دو رنگی می کنند

شمارهٔ ۷۳

از چه تفسیر دو رنگی را زرنگی می کنند

فرخی یزدی

آنکه اندر دوستی ما را در اول یار بود

شمارهٔ ۷۴

دیدی آخر بهر ملت دشمن خونخوار بود

فرخی یزدی

دل در کف بیداد تو جز داد ندارد

شمارهٔ ۷۵

ای داد که کس همچو تو بیداد ندارد

فرخی یزدی

جز شور و شر از چشم سیاه تو نریزد

شمارهٔ ۷۶

الا خطر از تیر نگاه تو نریزد

فرخی یزدی

با تو در پرده دلم راز و نیازی دارد

شمارهٔ ۷۷

کس ندانست که در پرده چه رازی دارد

فرخی یزدی

با ادب در پیش قانون هرکه زانو می زند

شمارهٔ ۷۸

چرخ نوبت را به نام نامی او می زند

فرخی یزدی

در کهن ایران ویران انقلابی تازه باید

شمارهٔ ۷۹

سخت از این سست مردم قتل بی اندازه باید

فرخی یزدی

پیش خود تا فکر نفع بینهایت می کند

شمارهٔ ۸۰

کارفرما کارگر را کی رعایت می کند

فرخی یزدی

اگر مرد خردمندی تو را فرزانگی باید

شمارهٔ ۸۱

وگر همدرد مجنونی غم دیوانگی باید

فرخی یزدی

ابر چشم از سوز دل تا گریه را سر می کند

شمارهٔ ۸۲

هرکجا خاکیست از باران خون تر می کند

عطار نیشابوری

دلی کز عشق جانان جان ندارد

غزل شمارهٔ ۱۸۸

توان گفتن که او ایمان ندارد

فرخی یزدی

کام دلم ز وصل تو حاصل نمی شود

شمارهٔ ۸۳

گیرم که شد دگر دل من دل نمی شود

فرخی یزدی

این غرقه به خاک و خون دلی بود

شمارهٔ ۸۴

یا طایر نیم بسملی بود

فرخی یزدی

چون ز شهر آن شاهد شیرین شمایل می رود

شمارهٔ ۸۵

در قفایش کاروان در کاروان دل می رود

فرخی یزدی

خرم آن روزی که ما را جای در میخانه بود

شمارهٔ ۸۶

تا دل شب بوسه گاه ما لب پیمانه بود

فرخی یزدی

سراپا کاخ این زورآوران گر زیوری دارد

شمارهٔ ۸۷

ولی بزم تهی دستان صفای دیگری دارد

فرخی یزدی

بهار آمد و در جام باده باید کرد

شمارهٔ ۸۸

به فکر ساده من فکر ساده باید کرد

فرخی یزدی

شد بهار و مرغ دل افغان چه بلبل می کند

شمارهٔ ۸۹

عاشقان را فصل گل گویا جنون گل می کند

فرخی یزدی

کاخ جور تو گر از سیم بنایی دارد

شمارهٔ ۹۰

کلبه بی در ما نیز صفایی دارد

فرخی یزدی

نازم آن سرو خرامان را که از بس ناز دارد

شمارهٔ ۹۱

دسته سنبل مدام از شانه پاانداز دارد

فرخی یزدی

دلم امروز چون قمری سر نالیدنی دارد

شمارهٔ ۹۲

مگر آن سرو قد فردا به خود بالیدنی دارد

عطار نیشابوری

اگر درمان کنم امکان ندارد

غزل شمارهٔ ۱۸۹

که درد عشق تو درمان ندارد

فرخی یزدی

چون سبو در پای خم هر کس چو من سر سوده بود

شمارهٔ ۹۳

همچو ساغر دورها از دست غم آسوده بود