شعرِ فارسی

هر آنکه سخت به من لاف آشنایی زد

شمارهٔ ۹۴

به روز سختی من دم ز بی وفایی زد

گر یوسف من جلوه چنین خوب نماید

شمارهٔ ۹۵

خون در دل نوباوه یعقوب نماید

دل مایه ناکامی است از دیده برون باید

شمارهٔ ۹۶

تن جامه بدنامی است آغشته به خون باید

پاسبان خفته این دار گر بیدار بود

شمارهٔ ۹۷

کی برای کیفر غارتگران بی دار بود

شمارهٔ ۹۸ - اولین کابینه سردار سپه

آنان که بی مطالعه تقدیر می کنندخواب ندیده است که تعبیر می کنند

بهر آزادی هر آن کس استقامت می کند

شمارهٔ ۹۹

چاره این ارتجاع پر وخامت می کند

شمارهٔ ۱۰۰ - اشاره به نبش قبر کلنل پسیان

با من ای دوست ترا گر سر پرخاش نبودیار دشمن شدنت در همه جا فاش نبود

گر پریشان خم گیسوی تو از شانه نبود

شمارهٔ ۱۰۱

هر خمی منزل جمعی دل دیوانه نبود

چنان کز تاب آتش آب از گرمابه می ریزد

شمارهٔ ۱۰۲

ز سوز دل مدام از دیده ام خونابه می ریزد

بار دگر پیر ما رخت به خمار برد

غزل شمارهٔ ۱۹۰

خرقه بر آتش بسوخت دست به زنار برد

آن دسته که سرگشته سودای جنونند

شمارهٔ ۱۰۳

پا تا به سر از دایره عقل برونند

باز دلبر به دلم عزم شبیخون دارد

شمارهٔ ۱۰۴

که به رخ دیده شبی اشک و شبی خون دارد

می پرستانی که از دور فلک آزرده اند

شمارهٔ ۱۰۵

همچو خم از ساغر دل دورها خون خورده اند

هر شرارت در جهان فرزند آدم می کند

شمارهٔ ۱۰۶

بهر گرد آوردن دینار و درهم می کند

عمری ست کز جگر مژه خوناب می خورد

شمارهٔ ۱۰۷

این ریشه را ببین ز کجا آب می خورد

آنچه را با کارگر سرمایه داری می کند

شمارهٔ ۱۰۸

با کبوتر پنجه باز شکاری می کند

گر از دو روز عمر مرا یک نفس بماند

شمارهٔ ۱۰۹

در انتظار ناجی فریادرس بماند

توده را با جنگ صنفی آشنا باید نمود

شمارهٔ ۱۱۰

کشمکش را بر سر فقر و غنا باید نمود

آنکه از آرا خریدن مسند عالی بگیرد

شمارهٔ ۱۱۱

مملکت را می فروشد تا که دلالی بگیرد

باز طوفان بلا لجه خون می خواهد

شمارهٔ ۱۱۲

آنچه زین پیش نمی خواست کنون می خواهد

آتش عشق آب کارم برد

غزل شمارهٔ ۱۹۱

هوس روی او قرارم برد

رسم و ره آزادی یا پیشه نباید کرد

شمارهٔ ۱۱۳

یا آنکه ز جان بازی اندیشه نباید کرد

گر بدین سان آتش کین شعله ور خواهی نمود

شمارهٔ ۱۱۴

ملک را در مدتی کم پرشرر خواهی نمود

آن غنچه که نشکفت ز حسرت دل ما بود

شمارهٔ ۱۱۵

وان عقده که نگشود ز غم مشکل ما بود