شعرِ فارسی

هر جا سخن از جلوه آن ماه پری بود

شمارهٔ ۱۱۶

کار من سودازده دیوانه گری بود

یک دم دل ما از غم آسوده نخواهد شد

شمارهٔ ۱۱۷

وین عقده بآسانی بگشوده نخواهد شد

کانون حقیقت دهن بسته ما بود

شمارهٔ ۱۱۸

قانون درستی دل بشکسته ما بود

دی تا دل شب آن بت طناز کجا بود

شمارهٔ ۱۱۹

تا عقده ز دل باز کند باز کجا بود

چو مهربان مه من جلوه بی نقاب کند

شمارهٔ ۱۲۰

ز غم ستاره فشان چشم آفتاب کند

دلت به حال دل ما چرا نمی سوزد

شمارهٔ ۱۲۱

بسوزد آنکه دلش بهر ما نمی سوزد

طوطی که چو من شهره به شیرین سخنی بود

شمارهٔ ۱۲۲

با قند تو لب بسته ز شکرشکنی بود

عشق تو به سینه تاختن برد

غزل شمارهٔ ۱۹۲

وآرام و قرار من ز من برد

سر و کار من اگر با تو دل آزار نبود

شمارهٔ ۱۲۳

این همه کار من خون شده دل زار نبود

آن پری چو از بهر دلبری زلف عنبرین شانه می کند

شمارهٔ ۱۲۴

در جهان هر آن دل که بنگری بی قرار و دیوانه می کند

هر کس که به دل مهر تو مه پاره ندارد

شمارهٔ ۱۲۵

از هر دو جهان بهره به یکباره ندارد

در جهان کهنه از نو شور و شر باید نمود

شمارهٔ ۱۲۶

فکر بکری بهر ابنای بشر باید نمود

حلقه زلفی که غیر تاب ندارد

شمارهٔ ۱۲۷

تا چه کند با دلی که تاب ندارد

شب که دل با روزگار تار خود در جنگ بود

شمارهٔ ۱۲۸

گر مرا چنگی به دل می زد نوای چنگ بود

آنان که از فراعنه توصیف می کنند

شمارهٔ ۱۲۹

از بهر جلب فایده تعریف می کنند

شوریده دل به سینه به عنوان کارگر

شمارهٔ ۱۳۰

شورید و گفت جان من و جان کارگر

فدای سوز دل مطربی که گفت به ساز

شمارهٔ ۱۳۱

در این خرابه چو منزل کنی بسوز و بساز

یارب ز چیست بر سر فقر و غنا هنوز

شمارهٔ ۱۳۲

گیتی به خون خویش زند دست و پا هنوز

نام وصلش به زبان نتوان برد

غزل شمارهٔ ۱۹۳

ور کسی برد ندانم جان برد

شمارهٔ ۱۳۳ - درباره کمک به قحطی‌زدگان روسیهٔ بعد از انقلاب

نمود همچو ابوالهول رو به ملت روسبلای قحط و غلا با قیافه منحوس

تا حیات من به دست نان دهقان است و بس

شمارهٔ ۱۳۴

جان من سر تا به پا قربان دهقان است و بس

گر در طلب اهل دلی همدم ما باش

شمارهٔ ۱۳۵

سلطانی اگر می طلبی یار گدا باش

در چمن ای دل چو من غیر از گل یک رو مباش

شمارهٔ ۱۳۶

گر چو من یک رو شدی در بند رنگ و بو مباش

ای دل اندر عاشقی با طالع مسعود باش

شمارهٔ ۱۳۷

چون به چنگ آری ایازی عاقبت محمود باش