شعرِ فارسی

دردا که جهان به ما دل شاد نداد

شمارهٔ ۱۰۲

جز درس غم و محن به ما یاد نداد

روی در زیر زلف پنهان کرد

غزل شمارهٔ ۲۰۹

تا در اسلام کافرستان کرد

استاد ازل که درس بیداد نداد

شمارهٔ ۱۰۳

جز مسیله داد مرا یاد نداد

گر مشکل فقر و ثروت آسان گردد

شمارهٔ ۱۰۴

آسوده ز غم توده انسان گردد

دشمن پی دشمنی کمر می بندد

شمارهٔ ۱۰۵

بیگانه ره نفع و ضرر می بندد

هر گل که ز یکرنگی خود بو دارد

شمارهٔ ۱۰۶

در باغ هزار تهنیت گو دارد

دل زمزمه های انقلابی دارد

شمارهٔ ۱۰۷

در عین جنون حرف حسابی دارد

آن کس که مقام مستشاری دارد

شمارهٔ ۱۰۸

در مالیه اختصاص کاری دارد

این چرخ برین که سرفرازی دارد

شمارهٔ ۱۰۹

بر جنس بشر دست درازی دارد

چشم تو خدنگ سینه دوزی دارد

شمارهٔ ۱۱۰

خشم تو پلنگ کینه توزی دارد

هر کس که به دل چو لاله داغی دارد

شمارهٔ ۱۱۱

کی میل گل و گردش باغی دارد

این خانه دگر چو نی نوایی دارد

شمارهٔ ۱۱۲

وز راز درون به سر هوایی دارد

بی لعل لبت وصف شکر می نتوان کرد

غزل شمارهٔ ۲۱۰

بی عکس رخت فهم قمر می نتوان کرد

فکر نویی از برای ما باید کرد

شمارهٔ ۱۱۳

وین شیوه کهنه را رها باید کرد

گر درد عموم را دوا باید کرد

شمارهٔ ۱۱۴

با کوشش مستشار ما باید کرد

یا سد ره فقر و غنا باید کرد

شمارهٔ ۱۱۵

یا چاره درد فقرا باید کرد

در گاه عمل شتاب می باید کرد

شمارهٔ ۱۱۶

جان باخته فتح باب می باید کرد

با عزم متین شتاب می باید کرد

شمارهٔ ۱۱۷

همراهی شیخ و شاب می باید کرد

در کعبه برهمنی نمی باید کرد

شمارهٔ ۱۱۸

بی زور تهمتنی نمی باید کرد

با این ره و رسم بد چه می باید کرد

شمارهٔ ۱۱۹

بگذشته بدی ز حد چه می باید کرد

آن میر که جا در اطلس و قاقم کرد

شمارهٔ ۱۲۰

در جامعه خوش نامی خود را گم کرد

درد و غم خوبان جوان پیرم کرد

شمارهٔ ۱۲۱

بد عهدی آسمان زمینگیرم کرد

شمارهٔ ۱۲۲ - سقوط کابینهٔ قوام‌السلطنه

آن خودسر مرتجع که دل ها خون کردپامال هوای نفس خود قانون کرد

چون باد صبا سوی چمن تاختن آورد

غزل شمارهٔ ۲۱۱

گویی به غنیمت همه مشک ختن آورد