شعرِ فارسی

بس هم نفسان نرد غلط باخته اند

شمارهٔ ۱۴۵

یک جامعه را به شبهه انداخته اند

آنان که لوای فقر افراخته اند

شمارهٔ ۱۴۶

یکباره سوی ملک فنا تاخته اند

شمارهٔ ۱۴۷ - در مورد وکلای مجلس

آنان که سوار اسب گلگون شده انداز مکمن ارتجاع بیرون شده اند

ابناء بشر جمله ز یک عایله اند

شمارهٔ ۱۴۸

وز حرص دول مدام در غایله اند

شمارهٔ ۱۴۹ - در مورد وثوق‌الدوله

آنان که پریر قلب ما را خستنددیروز قرار با اجانب بستند

آن سلسله ای که از امیران هستند

شمارهٔ ۱۵۰

معمار در این سرای ویران هستند

تجار ز فقر ناشکیبا گشتند

شمارهٔ ۱۵۱

بی چیز و گدا ز پیر و برنا گشتند

آنانکه به عدل و داد مفتون گشتند

شمارهٔ ۱۵۲

تسلیم مقررات قانون گشتند

چو طوطی خط او پر سر بر آورد

غزل شمارهٔ ۲۱۴

جهان حسن در زیر پر آورد

شمارهٔ ۱۵۳ - راجع به کمپانی نفت و اختلاف آن با دولت

افسوس که دست رنج ما را بردندبا بطر چهار و پنج ما را بردند

چون عیش و غم زمانه قسمت کردند

شمارهٔ ۱۵۴

ما را غم بیکرانه قسمت کردند

در کعبه خطاکار خطابم کردند

شمارهٔ ۱۵۵

از بتکده رندانه جوابم کردند

شادم که پری رخان غمینم کردند

شمارهٔ ۱۵۶

یغمای دل و غارت دینم کردند

شمارهٔ ۱۵۷ - اعتصاب غذای زندانیان زندان قصر

صد مرد چو شیر عهد و پیمان کردنداعلان گرسنگی به زندان کردند

افسوس که دشمنان دلم خون کردند

شمارهٔ ۱۵۸

یاران کهن محنتم افزون کردند

آنانکه ز خون دو دست رنگین کردند

شمارهٔ ۱۵۹

آزادی حق خویش تأمین کردند

هر رأی که با دادن سیم آوردند

شمارهٔ ۱۶۰

آه دل مسکین و یتیم آوردند

آنانکه پریر با عدو یار شدند

شمارهٔ ۱۶۱

دیروز به اغیار مددکار شدند

چون مرتجعین آلت نیرنگ شدند

شمارهٔ ۱۶۲

آزادی و ارتجاع در جنگ شدند

لوح چو سیمت خطی چو قیر بر آورد

غزل شمارهٔ ۲۱۵

تا دلم از خط تو نفیر بر آورد

ابناء جهان که زاده بوالبشرند

شمارهٔ ۱۶۳

آن توده اصل زارع و کارگرند

آنانکه به پا بنای هستی دارند

شمارهٔ ۱۶۴

بر مال وطن درازدستی دارند

آنانکه تو را دو سال یکبار خرند

شمارهٔ ۱۶۵

هر چند گران شوی بناچار خرند

این پول که صاحبان القاب خورند

شمارهٔ ۱۶۶

خون دل ماست چون می ناب خورند