شعرِ فارسی

در راستی آنکه بی کم و کاست بود

شمارهٔ ۱۸۹

سرسبز و سرافراز بهر جاست بود

طوفان که طرفدار صفا خواهد بود

شمارهٔ ۱۹۰

معدوم کن جور و جفا خواهد بود

گر دور زمانه این چنین خواهد بود

شمارهٔ ۱۹۱

نااهل به اهل جانشین خواهد بود

جان چند گهی گوشه نشین خواهد بود

شمارهٔ ۱۹۲

دل مشعل آه آتشین خواهد بود

خطی سبز از زنخدان می بر آورد

غزل شمارهٔ ۲۱۸

مرا از دل نه کز جان می بر آورد

آن را که درستی عمل کیش بود

شمارهٔ ۱۹۳

زان کرده خوب دشمن خویش بود

ای کاش من و تو را کمی مدرک بود

شمارهٔ ۱۹۴

خودخواهی هر دو پر نبود اندک بود

شمارهٔ ۱۹۵ - در مدح مستوفی‌الممالک

رسم و ره مستوفی اگر خوب نبودنزد همه کس این همه محبوب نبود

آن روز که در ارض و سما هیچ نبود

شمارهٔ ۱۹۶

جز طاعت حق مرام ما هیچ نبود

ای کاش به شهر شحنه را زور نبود

شمارهٔ ۱۹۷

ملت ز فشار ظلم مقهور نبود

گر شیخ ریا رند قدح نوش نبود

شمارهٔ ۱۹۸

گر شحنه شهر مست و مدهوش نبود

شمارهٔ ۱۹۹ - سقوط کابینهٔ قوام‌السلطنه

از دست تو گر دل ز غمت چاک نبوداز طعنه این و آن مرا باک نبود

ایکاش که جز رنگ صفا رنگ نبود

شمارهٔ ۲۰۰

مسکین ز غنی این همه دلتنگ نبود

هر خانه که شادیش بجز غم نبود

شمارهٔ ۲۰۱

ویرانی آن خرابه پر کم نبود

هر چند افق زمانه روشن نبود

شمارهٔ ۲۰۲

تکلیف جهانیان معین نبود

زنده عشق تو آب زندگانی کی خورد

غزل شمارهٔ ۲۱۹

عاشق رویت غم جان و جوانی کی خورد

شمارهٔ ۲۰۳ - مخالفت اقلیت مجلس چهارم با دولت مستوفی

گر هادی ما ز جهل گمراه نبودگمراهی او در همه افواه نبود

آزادی اگر تیول یکدسته نبود

شمارهٔ ۲۰۴

ملت ز دو سر چو مرغ پابسته نبود

اسرار سراچه کهن تازه نبود

شمارهٔ ۲۰۵

غوغای حیات غیر آوازه نبود

هر شر اگر از امور خیریه نبود

شمارهٔ ۲۰۶

خون فقرا وجوه بریه نبود

بر دوره فترت اعتباری نبود

شمارهٔ ۲۰۷

با مجلس پنجم افتخاری نبود

دیروز توانگری زر اندوخته بود

شمارهٔ ۲۰۸

دوشینه بدهر آتش افروخته بود

دیشب که به پای دل مرا سلسله بود

شمارهٔ ۲۰۹

از دست سر زلف تو ما را گله بود

روزی که دل غمزده را شادی بود

شمارهٔ ۲۱۰

دل شادیم از پرتو آزادی بود