ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر
عطار نیشابوری۵۰۱۵ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۱۰ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سحاب اصفهانی

نتوان شنید وصف رخش را و جان نداد

شمارهٔ ۱۵۶

باید نخست گوش به این داستان نداد

سحاب اصفهانی

دانی چه بود عمر گران مایه دمی چند

شمارهٔ ۱۵۷

این عیش و نشاطش به حقیقت المی چند

عطار نیشابوری

گر در صف دین داران دین دار نخواهم شد

غزل شمارهٔ ۲۵۵

از بهر چه با رندان در کار نخواهم شد

سحاب اصفهانی

اسیر زلف تو فارغ ز هر گزند شود

شمارهٔ ۱۵۸

خوشا دلی که گرفتار آن کمند شود

سحاب اصفهانی

عنان او چو گرفتم دل از فغان افتاد

شمارهٔ ۱۵۹

کنون که وقت فغان بود از زبان افتاد

سحاب اصفهانی

اسرار عاشقی ز دلی آشکار شد

شمارهٔ ۱۶۰

کآگه ز شوق ناله ی بی اختیار شد

سحاب اصفهانی

این نه خط است که آرایش حسن تو فزود

شمارهٔ ۱۶۱

سایه ی زلف سیاه تو رخت کرد کبود

سحاب اصفهانی

زین الم در دم مرگم المی بیش نباشد

شمارهٔ ۱۶۲

گر تو را بینم و از عمر دمی بیش نباشد

سحاب اصفهانی

خسروا صحن فلک ساحت میدان تو باد

شمارهٔ ۱۶۳

گردش گوی خور از لطمه چوگان تو باد

سحاب اصفهانی

نه من هر آن که ز ابنای انس جان دارد

شمارهٔ ۱۶۴

اگر کند به فدای تو جای آن دارد

سحاب اصفهانی

بازم از وصلش به جسم ناتوان جان کی رسد

شمارهٔ ۱۶۵

دل ز دلبر کی شکیبد جان به جانان کی رسد

سحاب اصفهانی

هر غم که جدا از دل غمگین من آمد

شمارهٔ ۱۶۶

مانند غریبی است که دور از وطن آمد

سحاب اصفهانی

کی ز امتداد روز قیامت حذر کند

شمارهٔ ۱۶۷

هر کس که در فراق شبی را سحر کند

عطار نیشابوری

هر که در بادیه عشق تو سرگردان شد

غزل شمارهٔ ۲۵۶

همچو من در طلبت بی سر و بی سامان شد

سحاب اصفهانی

تو آن نیی که کسی از غمت هلاک شود

شمارهٔ ۱۶۸

برون غم تواش از جان دردناک شود

سحاب اصفهانی

خواب راحت شد از آن دیده که سوی تو فتاد

شمارهٔ ۱۶۹

خون فشان ماند نگاهی که به روی تو فتاد

سحاب اصفهانی

تا روان اشک من از دیده ی تر خواهد بود

شمارهٔ ۱۷۰

خلق را ز آتش خویت چه اثر خواهد بود

سحاب اصفهانی

آسمان هر ستمی با من می خواره کند

شمارهٔ ۱۷۱

می فروشش به یکی جرعه ی می چاره کند

سحاب اصفهانی

اگر آگه ز خزان باد بهاری نشود

شمارهٔ ۱۷۲

سیل اشکش به بهار این همه جاری نشود

سحاب اصفهانی

چندیست فلک را سر بیداد نباشد

شمارهٔ ۱۷۳

داند که تو را حاجت امداد نباشد

سحاب اصفهانی

روزی که از سبو به قدح باده خواستند

شمارهٔ ۱۷۴

اسباب زندگی همه آماده خواستند

سحاب اصفهانی

آن روز که او را غم خونین کفنی بود

شمارهٔ ۱۷۵

هر گوشه کجا در ره او همچو منی بود

سحاب اصفهانی

روی تو جان فزا لب تو دلفریب شد

شمارهٔ ۱۷۶

وزجان من سکون وز دل هم شکیب شد

سحاب اصفهانی

دل بدرد عشق اگر چندی گرفتارت کند

شمارهٔ ۱۷۷

شاید از درد گرفتاران خبردارت کند