ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر
عطار نیشابوری۵۰۱۵ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۱۰ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جهان ملک خاتون

فریاد کان نگار سر و برگ ما نداشت

شمارهٔ ۳۴۶

دل برد و تخم مهر رخش در جهان بکاشت

جهان ملک خاتون

دلبر دلم ببرد و غم حال ما نداشت

شمارهٔ ۳۴۷

وز جور شحنه ای چو غمش بر دلم گماشت

جهان ملک خاتون

نسیم باد بهارست یا هوای بهشت

شمارهٔ ۳۴۸

بهشت چیست وصال نگار حور سرشت

جهان ملک خاتون

دوشم چه بود بی رخت ای دوست سرگذشت

شمارهٔ ۳۴۹

آب دو چشم در غم رویت ز سر گذشت

جهان ملک خاتون

صبحدم ذوقی ندارد بی تو در بستان گذشت

شمارهٔ ۳۵۰

درد دل دارم ز تو نتوانم از درمان گذشت

جهان ملک خاتون

پشتم ز غم بار فراق تو دوتا گشت

شمارهٔ ۳۵۱

امید شب وصل توام جمله هبا گشت

جهان ملک خاتون

ای دل چه کنم چو یار برگشت

شمارهٔ ۳۵۲

وز عهد خود آن نگار برگشت

خیام نیشابوری

امروز تو را دسترس فردا نیست

رباعی شمارهٔ ۱۰

واندیشه فردات به جز سودا نیست

عطار نیشابوری

عشق را پیر و جوان یکسان بود

غزل شمارهٔ ۳۲۴

نزد او سود و زیان یکسان بود

جهان ملک خاتون

دل فدای لبان چون نوشت

شمارهٔ ۳۵۳

غیر یادم همه فراموشت

جهان ملک خاتون

دلبر چه زود از سر پیمان ما برفت

شمارهٔ ۳۵۴

از رفتنش چه سوز که بر جان ما برفت

جهان ملک خاتون

راست گویم مروت از عالم برفت

شمارهٔ ۳۵۵

شرم از چشم بنی آدم برفت

جهان ملک خاتون

ما را چو از نظر قد سرو روان برفت

شمارهٔ ۳۵۶

خون دل از دو دیده جانم روان برفت

جهان ملک خاتون

تا دلم روی چو ماهت را بدید از دست رفت

شمارهٔ ۳۵۷

زلف مشکینش دل مسکین ما بشکست رفت

جهان ملک خاتون

دلا چه چاره که یارم ز دست خواهد رفت

شمارهٔ ۳۵۸

قدی چو سرو و چنارم ز دست خواهد رفت

جهان ملک خاتون

تا از دو دیده ام رخ آن گل عذار رفت

شمارهٔ ۳۵۹

خواب از دو دیده وز دل تنگم قرار رفت

جهان ملک خاتون

تا از بر من آن صنم گل عذار رفت

شمارهٔ ۳۶۰

چون زلف بی قرار وی از من قرار رفت

جهان ملک خاتون

تا دل سرگشته ام چون زلف او سودا گرفت

شمارهٔ ۳۶۱

از بر من رفت جان و در دو زلفش جا گرفت

جهان ملک خاتون

ز آتش بیداد که بالا گرفت

شمارهٔ ۳۶۲

شعله آن در دل خارا گرفت

عطار نیشابوری

آنرا که ز وصل او نشان بود

غزل شمارهٔ ۳۲۵

دل گم شدگیش جاودان بود

جهان ملک خاتون

از سر زلفش دلم سودا گرفت

شمارهٔ ۳۶۳

وز دو لعلش آتشی در ما گرفت

جهان ملک خاتون

دو دیده از رخ چون آفتاب آب گرفت

شمارهٔ ۳۶۴

ترا چو بخت من ای دوست از چه خواب گرفت

جهان ملک خاتون

دستم ز غمت نگار بگرفت

شمارهٔ ۳۶۵

از دیده و ره گذار بگرفت

جهان ملک خاتون

از بوی گلم دماغ بگرفت

شمارهٔ ۳۶۶

زان روی دلم به باغ بگرفت