میرزا احمد الهامی کرمانشاهی (زادهٔ ۱۲۶۴ هجری قمری در تویسرکان- درگذشتهٔ ۱۳۲۵ در کرمانشاه) شاعر آیینی ملقب به «فردوسى حسینى» و متخلص به «الهامی»، اصالتاً بهبهانى، زادگاه وى تویسرکان و محل سکونت وى در کرمانشاه بوده است. وی پدر شاعر معروف ابوالقاسم لاهوتی است و مهمترین اثر وی منظومهٔ چهار خیابان باغ فردوس یا شاهدنامه است که در قالب مثنوی و بر وزن و طرز شاهنامهٔ فردوسی در شرح وقایع کربلا سروده شده است. سرایش این منظومه طی ۷ سال از سال ۱۲۹۵ هجری قمری تا ۱۳۰۲ هجری قمری طول کشیده است. گزیدهٔ اشعار الهامی کرمانشاهی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانهای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
که این کار نستوده کارمن است تبه گوهر آموزگار من است بدو گفت سالار بی ننگ ونام که رایت برافراز وبردار گام به نو باوه ی ساقی سلسبیل ببند آب وبنمای او را قتیل زلشگر بدو داد پس شش هزار...
چو آسوده گشتند اهل حرم به ایوان اهریمن پرستم نمودند خواهش از آن زشت نام که بر پا نمایند سوگ امام بد اختر بدان کار گردن نهاد حرم را به ناچار دستور داد عزا را یکی انجمن ساختند جهان ر...
کهین داشت نام نیا از پدر به کردار بهتر زمهتر پسر بداختر پدر گفت با آن دوتن که هان ای دوفرزند دلبند من شمارا دراین داوری چیست رای سپه برکشم یا بمانم به جای مهین گفت تیغ ستم تیز کن ک...
بدی کامل پاک دین داشت نام به دل کینه ها داشت ازشاه شام به بن سعد زشت اختر بدسگال چنین گفت آن کامل بی همال که بینم بسی زار و پژمان تو را به کام خود اندر هراسان تو را به من راز پنهان...
گشودند و آمد ملایک زاوج به سوی زمین با فغان فوج فوج به پر خون سرسبط خیرالانام نمودند یک یک درود و سلام وزان پس یکی ابرآمد پدید سوی خاک از اوج گردون چمید پدید آمد از ابر پس چند مرد ...
به باب تو ای مرد پرخاشگر مرادوستی بود از این پیشتر به سالی من واو سوی مرز شام ابا کاروان می نهادیم گام یکی روز بی زاد و بی راحله به جا باز ماندم من از قافله نه آبی که لب تر نمایم ا...
سیم آنکه گر خواهی ام بیگناه به شمشیر بیداد کردن تباه سپار این زنان را به مردی امین کز اینجا رساند به یثرب زمین بگفتش بد اختر کزین در گذر که بینی دگر باره روی پدر مرا با سر باب تو ک...
زمخزن برون آمد آن پاک سر باستاد در پیش روی پسر بفرمود با وی به بانگ بلند که ای پور فرخنده ی ارجمند تو را باد از من سلام و درود که شاهی کنون برفراز و فرود من از تو همی ای خلیفه ی خد...
زکوفه برون تاخت زی کربلا به خونریزی شاه اهل ولا به همراه او از سپاه شش هزار همه نیزه داران تازی سوار دگر زاده ی قیس نا پاک زاد که خود عمرو بد نام آن بد نهاد ز مردان کاری به همراه ا...
یکی روز او را رسید آگهی که عبدالله آن مایه گمرهی دراین شهر پنهان به جایی دراست سراسیمه از گردش اختر است بدو بخشش آورد فرخ امیر بفرمود با توشه ای بارگیر ببردند آنجا که او بد نهان بگ...
چو شد دور لختی ز پرده سرای ستاد اسب پیغمبر رهنمای نمی رفت هرچ اش برانگیخت شاه که بد دست حق بسته پایش زراه همی برخروشید و افشاند دم همی بر زمین کوفت رویینه سم که شاها ز رفتار دارم م...
چو آزاد مرد جوان این شنفت بزد دست بر دامن شاه و گفت که من ای جهاندار دین پناه ببستم چو بر رهبر خویش راه بدیدم یکی کودک خوب چهر بد از برج هودج فروزان چو مهر صدای سم اسب ما چون شنید ...
زهجرت به شصت اندر آمد چو سال به ملک معاویه آمد زوال ازآن پیش کو را زمان در رسد برآید روانش ز ملک جسد همه مهتران رانمود انجمن چنین گفت زان پس به ایشان سخن پس از مهتران رانمود انجمن ...
رسید آنچه بر آل احمد – ستم همه ازعرب بود نی از عجم زکین رزم جستند با داورا نه با سبط مظلوم پیغمبرا کسی کو بود شاه دنیا و دین بود رزم آن رزم جان آفرین چو پر گشت از لشگر آن دشت کین ب...
کنون ازمن ایشاه پوزش پذیر کرم کن به کار گذشته مگیر بدو گفت شاه جهان ای پلید چو تو بیحیا چشم گیتی ندید همانا ندانی که را کشته ای به خون که تیغ خود آغشته ای گمانت که کشتی تنی از عرب ...
که بوسیم آن تربت پاک را گل آریم از اشک آن خاک را بگویم به شه درد دیرینه را ز اندوه سازم تهی سینه را به فرمان سلطان دین پیر راد سوی وادی کربلا رو نهاد همی رفت با کاروان حرم سر و روی...
شنیدم در آن دشت با شهریار سپه بد هزار و پیاده هزار دهم شب که شه کردشان آزمون به گردش نماندند ازصد فزون بد انسان که خواهد شدن گفته باز چو هنگام آن زین پس آید فراز حبیب مظاهر ز یاران...
دگر روز آب شب که چرخ بلند جهان را ردای شب ازتن فکند هوا دم زرخشان رخ هورزد سر از کوهسار آتش طور زد سواری پدید آمد از گرد راه به نزد عمر رفت آن رو سیاه یکی نامه دادش زابن زیاد بخوان...
به نزدیک یثرب چو زان راه دور رسیدند و بنهفت رخساره هور به زینب س چنین ام کلثوم گفت که ای با مهین مام در رتبه جفت بسی رنج برد این کهن سال مرد ز ما اندرین راه سودی نخورد به پاداش این...
به فرزند مرجانه رفت آگهی که فرمانده ی تخت شاهنشهی بکنده به خرگاه چاهی شگرف که آبش بود سرد – مانند برف نوشت آن ستم گستر نابکار به بن سعد ناپاک نستوده کار که برشاه دین کار بنمای تنگ ...
رسیدیم نزدیک یثرب زمین بفرمود آن رهبر چارمین سراپرده ی بی خداوند شاه به هامون درون برزنند آن سپاه چو پرداخته گشت پرده سرای مرا گفت آن داور رهنمای که باب تو را بخشش کردگار صلت باد ا...
شبی راد فرزند خیرالبشر هیونی فرستاد سوی عمر که ای کوفیان را سرانجمن زلشگر بپیمای ره سوی من بیا تا میان دو لشگر به هم نشینیم و گوییم ازبیش وکم فرستاد ه آمد به کردار باد پیام شهنشه ب...
همه خلق را اوست پروردگار خطابخش و روزی ده مور و مار خداوند و دارای روز جزاست همه هستی از هستی او به پاست به دوری زنه آسمان است بر به نزدیکی از رازها با خبر اگرشهد بارد به ما یا شرن...
چه از دور شد باره ی آن دیار به چشم دل افسرده گان آشکار چو دریای گردون به جوش آمدند بسی سخت تر در خروش آمدند به رخ ام کلثوم خوناب راند به تازی زبان شعر چندی بخواند که درخویش ای تختگ...
