شمارهٔ ۲۴۳
ته زلف ره خدا لام الف لا بساته زینت بکرده تن ره طلا بساته عقیق یمن در یکتا بساته در ره به میون صدف جا بساته
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریاضالعارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخالعجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمهافسانهای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردمنهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
ته زلف ره خدا لام الف لا بساته زینت بکرده تن ره طلا بساته عقیق یمن در یکتا بساته در ره به میون صدف جا بساته
کمین شویه که جور نکشیم اما ته کمین روزه که نیمه نیمی دست بلاته اون جٰادوچش شاه هندو نماته فرنگ و ختا لشگر خون دپاته
هر گاه که بناگوش بکشی کمون ته هر روز صد وار ونه بیویم قربون ته امیر گنه حوری روش مو میون ته چه گنی سر پل بییرم دامون ته
زلف گلم که حبل المتین یٰاره هر نیمه هزار کشته دریته داره کٰاکل اژدها سون آدمی بقماره مجیک خدنگ آسا فتنه ره سر داره
امیر گنه بسوتمه چه سوته دٰاره اونطور بسوتمه هرگز کس ظن نداره بشکسته کشتی مونم دریو کناره کلاک بییته میون کنار بواره بباره
خراک نپرسنی و مه حٰال زٰاره گل دسه دل بی تو قرار نداره ته جٰادویه چش که فتنه سرداره یارب که تره ایزد نگاه بداره
ترسمه بنای اجل ره دیاره بی سر و سامون مه خاک بوه دیاره امیر گنه ای سوته دل مه غم خواره هزار و یکی ته نوم بسازه کاره
امیر گنه حٰال سکراتمه گوهر من ته ور امیر هستمه تو مه ور گوهر ته کشه گله گل تو بیوردی نو ور ته دیم و سوآل بدر منیره یٰا خر
امیر گنه که گشت بکردیم ملک ری تا به قندهار چین و ختا سرتاپی اگر که سی سال هنیشت بویم سری می حاصل چیه آخر وبنه گورستون بی د ساله می خامه منکه بی خماریی طمع تما دارمه محبوب ره که چار...
درآمو به حموم خدره بٰا صفٰا کرد آیینه به دست سیر صنع خدٰا کرد د اژدرره شه سیم سر آشنٰا کرد مکمل بیه دوست و تعریف به مٰا کرد یٰا که ظلمٰات اوی حیٰات ره جٰا کرد یٰا که عٰاشق روزره که...
امیر گنه عالم ره بروتمه جویی سنگ ره سرین کردمه درازه شویی آدم مثل گندم فلک آسیویی یکوار وینی که سنگ به سر سنگ سویی ناکس دارمه که ته پیش پیه وشویی ناکس دارمه که مه رازه ره ته در گوی...
اونوخت که خدا بساته ای بساط ته گل هشت بهشت ره اورده اوی حیٰات ته فرشته به عرش کنه همین دعاته یارب نرسه مسته چش ره خطاته ته ذره خوبی اگربه عالم پاته نویمه به عالم بو یکی همتا ته زلی...
زمونه مره هر دم کشاکش گیره گاهی به خشی گاهی به ناخش گیره امیر گنه این کار به فلک خش گیره من زنده بویم دوست لحد ره کش گیره
من اون طفل ره مونمه که مار بمیره مجه دربدر و انتظار بو شیره مه دوست ره بیو خدره به من نییره شیر نخرده دل طاقت نداره تیره
یاری نکردی جز ره مه جٰا چه گیتی چشمک بزومه لو شه ره گاز بییتی این دپیت مپیت که تو مه جا سر گیتی من دونسمه یار دیگر بییتی
دیروز بشیمه دوست دریچه وابی امروز بشیمه در دوست کربلا بی نامرد رقیب چی وخت ته ادا بی مره مطلب دوست مه اره یا نا بی
ته دولت و ته سعادت صراحی ته می پیاله ریجن سی سر به شاهی ته دولت اون بو انه دریوی ماهی شاهی هکن که شاه به تو دارنه شاهی
تا ته قلم قدرت به ساعد دایی حیرون بو عطار که ته حساب برآیی لقمان به کمال و دانش ته استایی بوعلی ره بنده دیمه یاد بدایی
سوگند خرمه دوست ته د چش سیاهی برازنده ی ته خوبی ره پادشاهی دکفه تنه نظر مره الهی امیر گنه که یارون هدین گواهی
امیر گنه مه غنچه ی نوویهاری دپیته گل دله مشک تتاری زنگی به گل سر کنه داده داری نهلنه ته ور کنم بیقراری
د جا عشرت بو چنگ و صدای نایی مشرق تا مغرب ته کوس و کر نایی یارب غم و داغ هرگز تنه در نایی نزییه نزینه هر اون کسکه تنه درنایی
کمنه مشک و عنبر عرق گلویی کمون برفه و مسته چشمون خویی گوهر گله دیم چیره همه تر بویی جان و سر و مال هر سه کمه گرویی
بوٰارم بوٰارم چن زنی به مه سر بوٰاش به سلٰامت کس نمیرنه نمیره ته ور چٰاک زمه شه جومه ره ز پٰای تٰا سر من خذره دریو دمه تنه عشق وز
علیک سلوم اونکه دل بوبه ته درد چنون خو بکرد بو که نووهچی سرد دینگنین به خٰاک مه استخون بووه گرد اون محل خیٰال بٰازمه به ته عشق نرد من اون نیمه ته مهره ورزی بووم فرد من اون نیمه شه ...