شمارهٔ ۲۶
خور کیه که بو خوانچه کش ته سرایی چی حاجت چراغ و مونگ به ته درگایی مونگ ره اونطری داغ به دیم هونیایی مونگ جرات ندارنه هرگز روز درآیی چی بوم خجیره نوم و بی همتایی ته دیمه به رنگ گل ب...
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریاضالعارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخالعجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمهافسانهای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردمنهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
خور کیه که بو خوانچه کش ته سرایی چی حاجت چراغ و مونگ به ته درگایی مونگ ره اونطری داغ به دیم هونیایی مونگ جرات ندارنه هرگز روز درآیی چی بوم خجیره نوم و بی همتایی ته دیمه به رنگ گل ب...
د دیم خور و مونگ سون که سو هداته زلف نافه ی مشک خط بکشی خطاته من مجمه ته وا تن بکاسته واته هزارعاشق جان بو زلف فداته ای مونگ و خور مه دل بسوته براته به ته لوی زمزم او دنه جٰان حیات...
سی داغ به منه دل دره ته ابرویی عجب ویمه که داغ به دل مه برویی وشکو رنگ به رنگ دیمه کناره جویی سرونگ هدا بو دارمه ته یار بویی
شاه نیشته شراب خرنه به جام شاهی د مرغ کباب و اونچنون که خواهی دنی پشت گو گردنه و گو پشت ماهی زمونه تنه چم بگرده الٰهی
سر ره بشسی زلفونره غیش بساتی الماس دینگویی دل ره خریش بساتی هزار بیگونه ره شه ور خویش بساتی مه جه برسی خدره درویش بساتی
چنه هامجم ته سره ی دیاری چنه بشمارم ته گردن مرواری ش الله بمیره شی و شی مارو یاری تو گنه سره هامجی مه دیاری
دل دارمه یکی کوره پر آتش بویی سر هداشتمه کوره بل وشاوش بویی فلک نهله اونچه که خواهش بویی امیر فلک خاصه جفاکش بویی
زمونه مره هردم کشاکش بویی گاهی به خشی گاهی به ناخش بویی امیر گنه تا کی فلک ره خش بویی من زندومه مه جان دیگر کش بویی
ای خوی خمار ته سر به بالش بویی مه دل به ته جا مایله نالش بویی مه جان به تنه جان به کشاکش بویی منه مدعا دوست د تا خش بویی
یک ولگ گل گو به باغ ته نوویی یکی قطره او چی کم بوه دریویی امیر گنه این درد به دل چون دوویی نالش کمه که کوک نکرد بویه کویی
امیر گنه هر کس به دنی دوویی لازم کنه ته خال و خط ورگویی سوگند تنه خال ره خط ماه نویی شه جان ره فدا کمه دوست هر مویی
هرگز سخن کس به کس یار نوویی هر کس دل دوس کس گفتار نوویی امیر گنه تا قول به کردٰار نوویی محبت دسمته استوار نوویی
امیر گنه مه دور بر سییه آخر ترسم اجل تیغ حوٰاله بو مه سر قفس اشکنه مرغ دل جٰا کنه پر منه نیی روز کی بکشه جفٰا تر
سه چی به دنی که دل در آوره درد اول عشقه که گونه ره هٰا کنه زرد دویم بیکسی تن تنهٰا بووه فرد سیم مفلسی گردن کج آوره مرد نٰاکس ره بتومه گتن شه دل درد نٰاکس دٰارمه که مه غم ره هٰا کنه...
دیر هاکت هزار داغ به دل دارمه جایی سورینه وش کوک روش بورده جایی امیر د خش ور دارنه مدعایی مونگ جرات ندارنه هرگز روز درآیی دل گرمه به مهر اندی هاده که دایی نهل گرمه دل مهرورزی به جا...
دوست مره هداشه کمن جه دمویی گته شه گردن طوق هکن تار کهویی هر کلب که تنه شهر برسیه بویی خلیطه دکنتا نهلی که شویی زنجیر پر گره دیمه مشکینه مویی شمس و قمر ته موره ستایش گویی ته خجیره ...
انشالله الم نوینم ته هلی و شکوبی بالا بینه دوست سیو زنجیر مویی شه جان ره فدا کمه اون ماه نویی دخش تما دار مه وینه نا نوویی
دسیو سوار دیمه کنار رویی دکهو کیو سوار دیمه میون درویی مکمل کهو کیو دیمه میون درویی اسٰا وینه شه سخن ره با من گویی
ویهار درآمو می نسیم درآیی خال فکه که سمور دم نمایی هلی زر و سیم گره ره و شٰایی سیم دکته دریو سر به کوه نیایی
ار تخت سلیمون به من هادن جایی دنی ره تموم زر به من هادن جایی اونمه که ته شأن ره دومه یکتایی کافر بونم گر تو بکت بو خدایی
گل ولگ ته جا گر هاکنه نخاری در دم به منه چش اسلی درآری تو که سرخه گل ولگ ره جومه داری ورازنه مه دل ره صید کرده داری
خوبون و خجیرون دیمه بیشماری اندی دومه که خور ندارنه این خاری خوبون و خجیرون که دوون هرجایی این شهر هر کس ره به هر کسی خش آیی
ابر ره دیمه شمس ره دپیت چادر خویشی لیل ره دیمه باگل ریجن شه ور کیشی اویی ظلمات دیمه غزیره خویشی همین گتمه مه جان مره بیته پیشی
امیر گنه عاشقمه گلاله خویشی خو بکرده مه د چش به نوش و نیشی دونی که منه سوته دلره چه نیشی رقیبه که نیشته یار خسته پیشی