شمارهٔ ۱۶۸
خجیره کیجا وعده نده که امه وعده تلاونگه من تلاره پمه درره وایهل من بی قوا مه چمه مار ناز نینمه کم کسانی نیمه
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریاضالعارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخالعجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمهافسانهای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردمنهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
خجیره کیجا وعده نده که امه وعده تلاونگه من تلاره پمه درره وایهل من بی قوا مه چمه مار ناز نینمه کم کسانی نیمه
سٰات بکرده مه دوست مونند قیر چیه گرد گله باغ مشک و عنبر چه چیه هر کی ولگه ریزون گل به دار بدییه وی دونه که مه حال به کجه رسیه پری وچه ته چیره گل مچیه ته بال مرجون داغ ره مه دل دچیه...
امروز چن روزه دوس گمون ندارمه وحشی بییمه دین و ایمون ندارمه شه دوس سره ره من نشون ندارمه ونه شه بورم بلد اون ندارمه
یار دارمه یکی میون ونه قمچیه هر کی اونطور یار دارنه ونه غم چیه بالا سورسون و میون تنه قمچیه چون تو غم گذار غم گسار دارمه منه غم چیه هر کس که تنه باغ گل ره بچیه ته ور سر ندابو وی سگ...
بلبل صفت بدیمه هواٰی ته رخ ندیمه دسته گل ره همتٰای ته رخ ماه و ستاره هر د گمراٰی ته رخ من کیمه نکمه جٰان فدای ته رخ
استاد ازل پله دچیه موره مشاطه زلیخٰا به ته هر د روره کی حاجت وسمه بیه ته ابروره کحل بصر یاسمن جا که دوره آیینه برابر نیه ته د روره کی رو دارنه که وی بوینه ته روره
ته جیدوته صدره ویٰنه هٰاکنم گشت ته عین و شفه زنه مره هزٰار خشت تٰا ثوب به منه جسد چنون بوی زشت چنونه که تو عینین ره کحل هٰاکردی مشت صدر سینویه جید گردنه هٰاکنم گشت شفه لویه که زنه ...
یا رب سد و بیست سال عمرته دراز بو ته روشن در دولت همیشه باز بو ته نوم محمودآسا به دنی ممتاز بو ته دشمن نگون سار و دوست سرفراز بو ده و دو هزار کوس شو و روز بساز بو ده و دو هزار شیر ...
صنعون صفت ترسا وچه ره بدیین خمر بخردن و مصحف بسوجنیین زنار دوسن و خوک خی چرا ینیین سی وار بهتر که ناکسن مهرورزیین میمون بییین یا که عنتر انتر بییین کشیین زنجیر گردن رهانییین شه دوس...
شش درم دونه وه کتراره کورنه بوریته آدم وه گته دکته راه ره کورنه گفن لاغر وه وره کاره کورنه رعیت گدا وه کدخدا ره کورنه
دل دارمه یکی وشن وشن چچیه مسته چش مه جه قهره ندومه چیه ندومه منه جرم و گناه چه چیه دوست مره بهشت و ناکس ره بچیه قهر و غضب و کینه شه دل دچیه ته بندومه مه جرم و گناه چه چیه قهر بکرده...
کیجا شه سره ونگ کنه کرده شه سیکٰاره ریکا به صحرا گته گنه من ته تنه بلاره الٰهی انشالا سیکا مرگ بکوشن شماره مردم وچه ریکا نووه من ته تنه بلٰاره
ای مسته که دیم ره در اینگو دریچه هزارعاشق خون به اونجه دریجه امیر گنه مه سرخه گل دستیجه دیو ره نرسه سودا کنه پری جه کاری نکن که دل به ته جٰا برنجه کاری ها کن که دوست به ته جا بغنجه...
ندومه چشی چه شی بووم که لٰال بییمه انگشت کلو بیمٰا زغال بییمه اسٰا که شه خوی جٰا بیداربییمه بی مزه مزیر بیمٰا بیغار دییمه
سال اون خشه که بشکفه نوبهارته ماه اون خشه که بلبل خونه گلزارته روز اون خشه که پلی د کفم یارته شو اون خشه که شاد بوینم دیدارته حال اون خشه که خشی بوینم حال ته وخت اون خشه که هر وار ...
امل تش هیره ایره نور و کجور بسوزه لارجون تش هیره ایره پل پلور بسوزه ساری تش هیره ایره تا سلم و تور بسوزه آدم نانجیب پر گور بسوزه
صبح اون خشه چش ره نظربو به روته شام اون خشه پا گذر داره به کوته روز اون خشه که دیم ها کنم به سوته شو خونیه جز فکر و خیال مونه لیلی وش همونی در نشومه کوته مره که بپا نیه زنجیر موته ...
نما شترسرا ورگ دکته صحراره بورده من دل برگو بزاره گوکزاره تو غرصه نخر مسه چش بلاره ته سر سلامت ته گو بزا گو کزا بسیاره
تا ملیجه پر ها کرد مشکین خطهاته بسی ترک و تازیک بمردبون براته امیر گنه تا مشک به گل سر پاته صد شیرون نر سر هونیا نه پاته تا بیه منه مهره ورزی بجاته درمه بنده آسٰا به جنٰافه چٰاته د...
الهی تنه رو بکشه شماله الهی ته نوم بمونه مه قواله قواله نویس ته قلم بلاره زودتر بنویس مه دل بییه پاره
اونوخت که مره شه خنه دوست انداته ته بال مه سرین بی شو و روز نواته اسا دیگر جا مهر به دل شه بپاته بهشتمه شه جان و سر ره به پاته منه کچیکه یارک مره نواته فلک صد هزار داغ به دل هو نیا...
دنیا ره بفانیه بقا ندارنه مرگ با آدمی حقه دعوا ندارنه اجل اجله اجل هسه شاه و گدا ندارنه هر کس پی مال بی عمل شونه حیا ندارنه
امیر گنه من تیر بخرد ته چشمونه زخمی ره دخش وسه تنه لبونه لو زمزمه دندون دره ته دهونه ته دیم یکی خش ارزنه دجهونه به خرج و خراج ملک مازرونه هند باج و ایرون و دیگر تورونه اندی شر خور ...
امروز دشته سر بدیمه شه کیجاره ازال دوسه دساله گوکزاره وسه واسر دونه بنده پیون ورزاره ناله بزنم دشت و کوه و صحراره