كمالالدین بافقی متخلص به وحشی از شعرای زبردست قرن دهم است. وی در اواسط نیمهٔ اول قرن دهم در بافق به دنیا آمد و تحصیلات مقدماتی خود را در زادگاهش طی کرد. او در مدت عمر مانند خواجهٔ شیراز از مسافرتهای دور و دراز احتراز میجست و جز به کاشان و عراق سفر نکرد. وحشی بافقی در حدود سال ۹۹۹ هجری قمری درگذشت. مزار وی در محلهٔ سر برج یزد در برابر مزار شاهزاده فاضل، برادر امام هشتم قرار دارد. آثار باقیماندهٔ وی عبارتند از دیوان اشعار، مثنوی خلد برین، مثنوی ناظر و منظور و مثنوی فرهاد و شیرین که این آخری به علت فوت وی ناتمام ماند و قرنها پس از او وصال شیرازی آن را به اتمام رساند.
به جست و جوی آن مجنون گمنام زند اینگونه گویای سخن گام که چون از گرمی این مشعل زر جهان گردید چون دریای آذر تو گفتی مهر کز افلاک بنمود ز آتشگاه دوزخ روزنی بود فلک را گرمی خور سوخت چن...
ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تو را خبر از سرزنش خار جفا نیست تو را رحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست تو را التفاتی به اسیران بلا نیست تو را ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تو را با اسیر ...
حدا گوینده این طرفه محمل چنین محمل کشد منزل به منزل که ناظر بر سواد شهر می دید ز درد ناامیدی می خروشید به خود می گفت هر دم از سر درد که آخر دور کار خویشتن کرد به گورم کی توانست این...
