شمارهٔ ۲ - آمان

ای امان از فراقت، امان

مُردم از اشتیاقت، امان

مژده ای دل که جانان آمد

یوسف از چه به کنعان آمد

عارف و عامی سر می نشستند

عهد محکم به ساقی بستند

چشم لیلی چو بر مجنون شد

دل ز دیدار او پر خون شد

شکرلله که هجران طی شد

دیده از روی او روشن شد

شکرلله که آزادی شد

مملکت رو به آبادی شد