شمارهٔ ۴۹ - رباعی
اندازهٔ متن
روزی که فلک از تو بریدهست مرا
کس با لب پر خنده ندیدهست مرا
چندان غم هجران تو بر دل دارم
من دانم و آن که آفریدهست مرا
۲ بیت
روزی که فلک از تو بریدهست مرا
کس با لب پر خنده ندیدهست مرا
چندان غم هجران تو بر دل دارم
من دانم و آن که آفریدهست مرا
زآن بادهٔ دیرینهٔ دهقان پرورددر ده که تراز عمر نو خواهم کرد