شمارهٔ ۷۹۵

از بیخودی به شکرم وز روزگار هر دو

گر پرده سنج عشقی بگشای گوش و بشنو

گویند یک اناالحق منصور و دار هر دو

جرم نکرده ما تا کی عتاب دارد

یکسو کنیم اکنون ماییم و یار هر دو

از سرکشی نکردی یکبار رنجه ما را

تا شد سفید چشمم در انتظار هر دو

آمد ز طرف کویت صبح ازل نسیمی

بوی تو را گرفتیم ما و بهار هر دو

کشتی شکستگانیم در ورطه ای که دارد

طوفان بی قراری بحر و کنار هر دو

زینسان که از تغافل گوش گل است سنگین

یک پرده می سراید زاغ و هزار هر دو

از زلف یار دیگرکی عقده می گشاید

دست و دلی که رفته ما را ز کار هر دو

آگه حزین بیدل از حال حسن و عشق است

دارند بلبل و گل یک خارخار هر دو