بخش ۵۷ - گفتن درزی ترک را هی خاموش کی اگر مضاحک دگر گویم قبات تنگ آید

اندازهٔ متن۲

گفت درزی ای طواشی بر گذر

وای بر تو گر کنم لاغی دگر

پس قبایت تنگ آید باز پس

این کند با خویشتن خود هیچ کس

خندهٔ چه رمزی ار دانستیی

تو به جای خنده خون بگرستیی

۳ بیت

از همین دفتر

آنچنان که گفت مادر بچه راگر خیالی آیدت در شب فرا

آن یکی شخصی به وقت مرگ خویشگفته بود اندر وصیت پیش‌پیش

قصه کوته کن که رای نفس کوربرد او را بعد سالی سوی گور

حاصل آن روضه چو باغ عارفاناز سموم صرصر آمد در امان

هم‌چو آن شیبان که از گرگ عنیدوقت جمعه بر رعا خط می‌کشید

حق به عزرائیل می‌گفت ای نقیببر کی رحم آمد ترا از هر کئیب