ابن یمین فریومدی

من نیم چون مرد سالوس و فریب

شمارهٔ ۶۳۰

ابن یمین، دیوان اشعار، قطعات

اندازهٔ متن۲

من نیم چون مرد سالوس و فریب

پرده ناموس خود خود میدرم

قلب خود را سکه رندی زده

پیش صرافان عالم میبرم

گر ز دخت رز بریدم زهد نیست

مصلحت را راه او می نسپرم

بوی خون آید ز وصل دخت رز

تا بمانم سوی او می ننگرم

لیک هر وقت از زمرد گون کنب

کوری افعی غم را میخورم

تا بر اینقانونم ای ابن یمین

کس نبینی ز اهل معنی منکرم

۶ بیت

منبع: ویکی‌درج

از همین دفتر

یعلم الله که در وفا داری

شمارهٔ ۸۸۸

زان فزونم که در گمان آری

قطعات۱ بازدید

یاد ایامی که دروی صاحب صاحبقران

شمارهٔ ۸۸۷

گاهگاهی التفاتی سوی چاکر داشتی

یکی پرسید ز افلاطون بگاه نزع کای دانا

شمارهٔ ۸۸۶

کجا دفنت کنم وقتی که روی از خلق برتابی

هزار اهل مروت در آمدند از پای

شمارهٔ ۸۸۵

که هیچ سست قدم را نرفت پای از جای

هر چه در دولت تو ساخته اند

شمارهٔ ۸۸۴

و آنچه با کس کنی ز نیکوئی

هر که در عالم رندی قدمی رفته بود

شمارهٔ ۸۸۳

هیچ زاهد نتواند که بنازد بروی

قطعات۱ بازدید

همهٔ شعرها