ابن یمین فریومدی

گفتم صنما گرچه رخت همچو مهست

شمارهٔ ۱۹۷

ابن یمین، دیوان اشعار، رباعیات

اندازهٔ متن۲

گفتم صنما گرچه رخت همچو مهست

لیکن رقم سیاه بروی نه بهست

گفتا که چنین مگوی من لاله رخم

آخر نه که پاره ئی ز لاله سیهست

۲ بیت

منبع: ویکی‌درج

از همین دفتر

ای بلبل گلشن فصاحت که توئی

شمارهٔ ۶۲۹

وی گوهر معدن صباحت که توئی

از آب حیات سبزه انگیخته‌ای

شمارهٔ ۶۲۸

تا گرد بنفشه بر سمن بیخته‌ای

ایدل اگر آشفته یک یار شدی

شمارهٔ ۶۲۷

فارغ ز دو و از سه و از چار شدی

آمد ز چمن باد صبا مشکین بوی

شمارهٔ ۶۲۶

و آورد بمن از سمن و نسرین بوی

از درد دلم اگر خبر داشته‌ای

شمارهٔ ۶۲۵

زین به سوی حالم نظری داشته‌ای

آن نور که کونین بیاراست توئی

شمارهٔ ۶۲۴

و آنشمع که پروانه از و خاست توئی

همهٔ شعرها