شمارهٔ ۲۳۱ - الخوف
دیوان رباعیات، الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
اندازهٔ متن
دم با که زنم کنون که همدم بنماند
دل ریش شد و امید مرهم بنماند
من خوش به امید وصل او می بودم
اکنون به چه خوش شوم که آن هم بنماند
۲ بیت
دیوان رباعیات، الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
دم با که زنم کنون که همدم بنماند
دل ریش شد و امید مرهم بنماند
من خوش به امید وصل او می بودم
اکنون به چه خوش شوم که آن هم بنماند