شمارهٔ ۵۸۲

زفن خویش نفعی اهل فن هرگز نمی یابد

زبان چون گوش فیضی از سخن هرگز نمی یابد

چو ریگ شیشهٔ ساعت کسی ذوق سفر داند

که آرام و سکون را در وطن هرگز نمی یابد

برون از پوست سیر عالم آزادگی خواهم

تنم آسایشی زین پیرهن هرگز نمی یابد

زآب دیده می بالد گل داغ جگر جویا

جز اشک ما طراوت این چمن هرگز نمی یابد