شمارهٔ ۱۳

اندازهٔ متن۲

چیست مرا نام، سگ کوی تو

طوق من از حلقه گیسوی تو

۱ بیت

از همین دفتر

آمد سپه بهار و شد لشکر دیبر شاخ نگر شکوفه چون افسر کی

سر قاتلی بنازم که ز کثرت ملایکبه جنازهٔ شهیدش نتوان نماز کردن

فریاد که غیرت نگذارد که چو فرهاداز بهر تسلی بتی از سنگ برآریم

چشم یک شهر شد از سوختن ما روشنسرمه را قدر شکستیم ز خاکستر خویش

مفردات

می‌چکدم ز دیده خون وعده وصل یار کو؟می‌تپدم به سینه دل طاقت انتظار کو؟

گر سلیمان بگذارد به سرم افسر خویشکو دماغی که برآرم ز گریبان سر خویش