شمارهٔ ۲

زهی فرماندهِ مطلق جهان را

مشرف کرده نامت هر زبان را

فلک بر تخت شاهی نانشانده

چو تو یک خسروِ خسرو‌ نشان را

اثرهای بزرگت شاد کرده

روان طغرل الب ارسلان را

چو سایه بست بر فتراک چترت

سپهرِ پیر اقبال جوان را

به دست پایدار دولت تو

گرفته دامن آخر زمان را

به ایّام تو امید بزرگ است

مبارک دودهٔ سلجوقیان را