شمارهٔ ۳۹

خوی تو باجور روزگار بسازد

حسن تو با لطف کردگار بسازد

وعده وصلت بکوش هوش فروخوان

تا برود کار انتظار بسازد

بر پی بوی گلی ز باغ رخ تو

با الم صد هزار خار بسازد

روی تو دیدم ز خوی خویش خبرده

تا دل کار اوفتاده کار بسازد

سوخت مرا طبع روزگار مباد آنک

خوی تو با طبع روزگار بسازد

همچو اثیر آنکه درفتاد بدامت

تا به ابد برگ اضطرار بسازد