شمارهٔ ۱۹۳ - تتبع خواجه

بهر عکس رخ آن ساقی زیبا می کرد

آن چه روی است که چون عکس به می می انداخت

عکس خورشید در آب خضر افشا می کرد

همچو می مست و چو آن عکس همی شد بی خود

هرکه آن عکس در آن باده تماشا می کرد

بود او مهر فلک رتبه و ما خاک زمین

خاک از مهر چه سان وصل تمنا می کرد

بنده پیر مغانیم که با مغبچه اش

بزم در دیر فنا بهر دل ما می کرد

کافر شوخ گه ساغر دور اندر بزم

نقد ایمان دوصد غمزه یغما می کرد

وقت را دار غنیمت که خطا بود که شیخ

نقد امروز پی نسیه فردا می کرد

رفت فانی طرف دیر به سجاده سحر

شام تبدیل به زنار و چلیپا می کرد