شمارهٔ ۳۴۶

کاسه ات چون سرنگون شد تاج دولت می شود

آرزوها جز پشیمانی ندارد حاصلی

این هواها عاقبت آه ندامت می شود

گر نداری شور و افغان بر خود از دل مردگی ست

چون ترا دل زنده می گردد قیامت می شود

این هوس هایی که در دل داری اکنون رنگ رنگ

روز محشر بر رخت رنگ خجالت می شود

می دهیم چشمی که آب از لاله رخساران کنون

عاقبت در دیده ات خوناب حسرت می شود

فرصت اندیشه برگ سفر واعظ کراست

زندگی ها صرف سامان اقامت می شود