شمارهٔ ۱۷۲

اندازهٔ متن۲

. . .

هر کو تهی ز خویش چون نقش نگین بود

۱ بیت

از همین دفتر

به دوست روی دو عالم تو آشنای که‌ایجهان گدای در اوست، تو گدای که‌ای؟!

هجوم خط مشکین نیست بر سیب زنخدانشهمانا کاروانی کرده منزل بر سر چاهی!

دیدن بدستیاری عینک، ندیدنستنور نگاه میکندت خانه روشنی

در دیده غبارم ز چه ره یافته، دانی؟نور نگاه میکندت خانه روشنی

ابیات پراکنده

ز بس کاهید جسم زار من از درد پنهانیچو گل بر خرده جان نیست غیر از جیب و دامانی!

چو خشتی کز بنا افتد، زهر افتادن دندانشود ظاهر که دارد خانه تن رو بویرانی